Een guesthouse beginnen in Roemenië – deel 1

ESTHER WINK

Als je mij vijf jaar geleden had gevraagd of ik mezelf in Roemenië zou zien wonen, had ik resoluut “absoluut niet!” gezegd. Ik bezocht Roemenië meerdere keren tijdens mijn werk voor een internationale dierenbeschermingsorganisatie, en kwam daar oog in oog te staan met armoede, corruptie en mishandeling van dieren. En tóch woon ik hier inmiddels ruim drie jaar, samen met mijn Roemeense vriend Alex en zijn familie, aan de voet van de Bucegi, een van de hoogste gebergten van het land.

Ik ben inmiddels zo gehecht geraakt aan het land, de nog ongerepte wildernis, het levenstempo dat net een tandje lager ligt, en het heerlijkste eten. Ik knijp mezelf nog elke dag als ik naar buiten loop en tegen de indrukwekkende bergen aankijk.

En ineens zitten we midden in een verbouwing en openen we naar verwachting deze winter (al weet je dat hier nooit zeker) ons eerste echte guesthouse: Villa Munte. Hoe dat zo gekomen is? Dat vertel ik in deze blogserie, waarin ik je meeneem van het eerste idee tot de dag dat onze eerste gasten binnenstappen.

Hoe het begon

We hebben in ons eigen bovenappartement nooit een echte keuken gehad. Na een paar jaar koken in een geïmproviseerde keuken en afwassen in de wastafel van de badkamer, met alle irritaties van dien, zei ik tegen Alex: en nú is het genoeg, we gaan een keuken bouwen!

Wekenlang woonden we zonder verwarming en kookten we in een onafgemaakt deel van het grote familiehuis, met als letterlijk dieptepunt een temperatuur van net boven de nul graden op de koudste winterdagen. Begin februari 2026 waren de keuken en een extra slaapkamer eindelijk klaar. Het had zes maanden geduurd, ook weer langer dan ik had ingeschat, maar ik was nog nooit zo blij. En we waren voorlopig wel even klaar met verbouwen.

Dat “voorlopig” duurde niet lang. Na bijna twee maanden rust en reinheid begon het bij ons allebei toch weer te kriebelen. We zochten een extra inkomstenbron, zodat het financieel net wat relaxter zou worden.

Het huis van de grootouders van Alex staat op twintig minuten lopen van ons huis. Sinds oma twee jaar geleden bij ons kwam wonen, stond het leeg. Alleen de kat bleef achter, die we natuurlijk regelmatig opzochten en voerden. Eind maart kwam het idee echt tot leven: wat als we de twee logeerkamers op de bovenverdieping zouden verhuren aan toeristen? De kamers leken van binnen zo goed als af, en alles functioneerde, de badkamers inbegrepen. Het enige wat er moest gebeuren, was de buitenkant van het huis opknappen en de meubels vervangen door modernere exemplaren. We rekenden uit wat het ongeveer zou kosten en hoe lang het zou duren. Klonk makkelijk!

Het huis is zo’n honderd jaar oud, en de familie knapte er telkens iets aan op zolang ze er woonden. Daardoor passen veel ruimtes totaal niet bij elkaar. Veel mensen knappen hier pas iets op als er weer een beetje geld is, en daarom is ook de buitenkant van het huis nooit afgemaakt. Maar er zit ook veel moois in, zoals rood geschilderde deuren met glas erin, oude houten vloeren, een Roemeense tegelkachel (een sobă) in de muur tussen de twee slaapkamers, en een tuin met een oude fruitboom, met de bergen op de achtergrond.

Gewoon beginnen

Misschien is het ook maar beter om heel optimistisch te zijn als je aan zo’n project begint. Als je vooraf al zou weten hoeveel er eigenlijk moet gebeuren en wat het allemaal kost, verlies je misschien al meteen je motivatie.

Misschien zit ik ook gewoon zo in elkaar: als we maar beginnen en doorzetten, lossen we de dingen die we tegenkomen wel op. Komt goed! Het is soms beter om alle details niet precies te weten.

We begonnen dit project dus met een van de leukste dingen: de eerste meubels bestellen, bedenken welke stijl het huis zou krijgen en hoe we deze accommodatie naar buiten zouden brengen. We waren extreem enthousiast, en vrijwel elk gesprek ging over dit project. Stiekem wisten we heus wel wat er nog allemaal moest gebeuren voordat het huis überhaupt open zou kunnen. Maar om de motivatie en het enthousiasme hoog te houden, wilden we ons nog even niet bezighouden met de minder leuke dingen.

En toen kwam de werkelijkheid

Ondertussen zagen we steeds meer dingen aan het huis die niet goed waren en eigenlijk ook vervangen moesten worden, zoals de ramen, die veel beter konden isoleren. We zijn allebei perfectionistisch ingesteld en doen iets liever meteen goed. Dus kwam er steeds meer bij, totáál niet meegenomen in het eerste budget.

En dan waren er nog de onverwachte dingen. Veel oudere huizen, zoals het onze, hebben de gasleidingen nog aan de buitenkant lopen, wat er niet bepaald mooi uitziet. Bovendien is het in Roemenië inmiddels de wet dat de gasmeter aan de buitenkant van je hek hangt, dus aan de straat, zodat het gasbedrijf de meterstand kan aflezen. Er staat geen deadline voor wanneer je dat als bewoner geregeld moet hebben, maar we wisten dat het bij ons klaar moest zijn als we uiteindelijk een vergunning voor het guesthouse wilden krijgen.

We wonen in een redelijk klein dorp, en als je niet de juiste connecties hebt, is het heel lastig om de juiste mensen voor je verbouwing te vinden. Veel Roemenen zijn naar het buitenland vertrokken op zoek naar een beter leven, dus goede vakmensen zijn schaars, en in een dorp als het onze al helemaal. Alex vond gelukkig een ‘bedrijf’ dat de gasleidingen en de cv-ketel kon verplaatsen. Na weken wachten begonnen ze eindelijk aan het werk. Ze kwamen één dag, lieten het werk weer liggen en kwamen misschien een week later nog eens terug. Wanneer ze zouden komen, of wanneer het af zou zijn, wist niemand. En dan staan ze ineens om acht uur ’s ochtends voor de deur, en dreigen ze weer weg te gaan als je er niet binnen tien minuten bent.

Dit was voor mij het meest stressvolle en frustrerende deel, want de Nederlander in mij móest een deadline hebben. We konden simpelweg niet verder met verbouwen voordat die leidingen verplaatst waren. Eind juli waren ze dan éindelijk klaar (de afspraak was in mei gemaakt!).

De kwaliteit van vakmensen loopt hier enorm uiteen, van prachtig werk tot het absolute minimum, en vaak ben je van ze afhankelijk omdat er niemand anders is die het kan doen. Vooral voor Alex was het zwaar, omdat hij alle communicatie met ze doet.

Het was een enorme opluchting toen dat eindelijk klaar was en we verder konden met de rest van het huis.

De onzichtbare buitenlander

Het grappige is dat ik nooit bij de onderhandelingen met de verschillende bouwmensen en bedrijven ben. Ik blijf zo goed als onzichtbaar, omdat Alex ervan overtuigd is dat de prijzen spontaan omhoogschieten zodra ze merken dat ik een buitenlander ben. Zo verdelen we ook onze taken: ik zoek alles uit wat met inrichting, stijl en marketing te maken heeft, en hij houdt zich bezig met de echte bouwwerkzaamheden. Samen beslissen we over dingen als kleuren en vloeren. Voor dat laatste hebben we heel wat bouwmarkten van binnen gezien. Soms waren we er een hele dag mee zoet om in de ene na de andere bouwmarkt alle soorten laminaat met elkaar te vergelijken. Om uiteindelijk toch te kiezen voor het restaureren van de oude houten vloeren.

We zijn zelf totaal geen klussers, maar echte denkers. Samen kunnen we heel goed plannen, strategieën bedenken en enthousiast praten over de omgeving. Bezig zijn met foto’s en video’s, met marketing en met websites bouwen vinden we allebei leuk. Maar vrijwel alles rondom klussen is nieuw voor ons, en eerlijk gezegd laten we het liever door iemand anders doen dan dat we zelf heel veel tijd besteden aan uitzoeken hoe iets werkt.

Wat Roemenië me leerde over plannen

En nu gaat het verbouwen ineens in sneltreinvaart. Er moet nog veel gebeuren, maar het voelt niet meer zo groot en overweldigend als aan het begin van dit avontuur. Het geeft veel voldoening om vooruitgang te zien.

In Nederland krijg ik vaak de vraag: wanneer denk je dat het klaar is? In het begin hield ik me heel erg vast aan een deadline. Mijn eerste, erg onrealistische deadline was begin juli, twee maanden nadat we hadden besloten het huis aan te pakken. Dat leverde uiteindelijk alleen maar stress en druk op, waardoor we ook te snelle beslissingen hebben genomen en fouten hebben gemaakt.

De afgelopen tijd heb ik al veel geleerd over geduldig zijn, niks forceren maar meegaan met de flow, vertrouwen hebben dat het goed komt, en dat de ideeën en oplossingen voor de vele problemen in en rondom het huis vanzelf komen. Iets kan hier enorm veel vertraging oplopen, en iets anders gaat juist ineens heel snel. Afspraken zijn hier vrijblijvend, maar onverwacht bezoek is altijd meer dan welkom. Dus nu antwoord ik simpelweg: hopelijk deze winter. Maar ik houd me er niet meer krampachtig aan vast.

Ik weet dat dingen hier vaak anders lopen dan gepland, en dat we beter alles meteen goed kunnen doen dan het te snel willen afronden en later nog dingen moeten aanpassen. Ik voel me er nu heel relaxt onder.

Toeristen blijven naar dit gebied komen, en ik denk dat Roemenië als bestemming voor internationale bezoekers alleen maar verder in opkomst raakt. Het is een ontzettend gaaf project om aan te werken, en zodra het bouwwerk klaar is, begint voor mij het leukste deel: inrichten, marketing, en natuurlijk het ontvangen van onze eerste gasten.

Waarom we het zo doen

Wanneer je door het dorp rijdt, zie je oude, compleet verlaten huizen, oude bewoonde huizen en onafgemaakte huizen. Daartussen staan modernere huizen en bijzondere accommodaties, zoals A-frames en cabins: vaak het tweede huis van iemand uit de stad, of een accommodatie voor toeristen. Dat zorgt voor grote contrasten.

Ons dorp of eigenlijk wijk, Poiana Țapului, heeft een rustig centrum en bruist niet zoals het naastgelegen Sinaia en Bușteni, waar veel toeristen komen. Juist daarom willen we met ons guesthouse het dorp een boost geven, door onze gasten zoveel mogelijk hier te laten winkelen, eten en drinken. Daar hebben onze buren en de andere bewoners echt iets aan.

We wonen in de Karpaten, een van de laatste grote wildernissen van Europa, met volop wolven en beren. Dat maakt dat we alleen maar sterker voelen dat dit gebied beschermd moet worden.

Op dit moment kunnen we daar het beste aan bijdragen door duurzaamheid te promoten en internationale bezoekers zoveel mogelijk bewust te maken van de kwetsbaarheid van dit prachtige natuurgebied. Daarom kiezen we er ook bewust voor om te renoveren in plaats van iets nieuws te bouwen. Dit huis staat er al, het stond leeg, en het dorp kan wel wat nieuw leven gebruiken. We kunnen niet voorkomen dat steeds meer mensen dit gebied willen bezoeken, maar we kunnen wel proberen hen bewuster te laten reizen.

Dat begint al bij de reis hierheen, want in het weekend staat de weg door de Prahovavallei vaak vast, terwijl de trein gewoon doorrijdt. Het kleine treinstation van Poiana Țapului ligt op tien minuten lopen van Villa Munte.

Met de trein langs de hoogtepunten van Roemenië

Wat Villa Munte wordt

Eerst de naam, want daar zit een verhaal achter. Uitgesproken klinkt Villa Munte als het Roemeense “vii la munte”, wat betekent: kom naar de bergen. Want dat is precies wat we willen: mensen laten zien hoe bijzonder en magisch dit gebergte eigenlijk is. De dubbele l is een bewuste keuze: in het Roemeens schrijf je vila, maar zo wordt de naam ook meteen internationaal herkend.

Villa Munte wordt een guesthouse voor 2 tot 4 personen, dat we alleen als privé-accommodatie verhuren. Je verblijft op de bovenverdieping, met twee slaapkamers met grote tweepersoonsbedden, twee badkamers, en een woon- en eetkamer. Buiten ligt de tuin met de fruitboom, waar ook een terras komt.

Het interieur wordt een stukje bos, met houten vloeren en deuren in een warme walnoottint, witte muren, accenten in bosgroen, warm licht uit messing lampen met melkglazen bollen, en aan de muren de natuurfoto’s van Alex zelf. Voor het ontbijt staat de basis voor je klaar, en kun je naar de supermarkt of bakker om de hoek voor verse broodjes.

En dan de bergen. Vanaf de voordeur wandel je naar de waterval Cascada Urlătoarea, en wie verder wil, klimt via het pad Jepii Mari door naar het Bucegiplateau. Je kunt ook de route nemen naar Poiana Stânii, de bergweide bij berghut Stâna Regală, en vandaar verder omhoog. Het dalstation van de kabelbaan in Bușteni ligt op tien minuten rijden of 35 minuten lopen. De kabelbaan brengt je naar Babele, en van daaruit wandel je naar het grote kruis op de Caraiman (Crucea Eroilor) of naar Omu, met ruim 2.500 meter de hoogste top van de Bucegi. Het naastgelegen Sinaia met kasteel Peleș ligt om de hoek, en Brașov en het kasteel in Bran zijn mooie daguitstapjes.

Villa Munte in het kort

Waar: Poiana Țapului (Bușteni), in de Prahovavallei, aan de voet van de Bucegi
Voor wie: 2 tot 4 personen
Privé: we verhuren het huis alleen in zijn geheel, je deelt het nooit met andere gasten
Indeling: twee slaapkamers, twee badkamers, een woon- en eetkamer en een tuin met terras
Met de trein: station Poiana Țapului op tien minuten lopen, of Sinaia of Bușteni station op 5-10 minuten rijden
Opening: naar verwachting deze winter
Vragen? Mail ons: contact@villamunte.com
Instagram: @villamuntebusteni