Van Friesland naar Portugal
SANDRA WINK
Ja, het staat er echt: TE KOOP. Het idee om ons huis te verkopen maakt me enthousiast, maar ook wel een tikkeltje onrustig.
Er staat geen nieuw huis klaar en we hebben geen concreet plan. Wat we wél weten, is dat we naar Portugal willen zodra ons huis is verkocht. Alleen hebben we daar nog niets gekocht of gehuurd en hebben we nog geen idee waar we precies willen gaan wonen. We gaan er volledig blanco in, precies zoals we het voor ogen hebben. Waar dit idee anderen misschien beangstigt, word ik juist intens blij van ons nieuwe avontuur.
Maar waarom zouden we dit doen? Ons mooie huis, een plek waar we ons thuis voelen en waar we met zoveel plezier wonen. We hebben toch zo’n prachtig ‘Gouden Plakje’?
Om dat te begrijpen, moeten we even terug.
Hoe het begon: huis, B&B en Evi
In 2022 tekenden Richard en ik voor ons eerste koophuis. We verruilden ons appartement in Groningen voor een (in onze beleving) enorm groot huis in het centrum van het Friese dorpje Grou, direct aan het water. We hadden zelfs te weinig spullen om het huis te vullen. Juist die extra ruimte zette ons aan het denken. Wat als we meer met dit huis konden doen? Wat als we deze plek konden delen met anderen?
Al snel ontstond het idee voor een B&B. Richard ontdekte een nieuwe passie en stortte zich volledig op het klussen. Elk vrij moment besteedde hij aan het creëren van iets waar we samen trots op konden zijn. Alles werd geschilderd, we pakten de tuin aan en maakten van een inbouwkast een extra toilet op de eerste verdieping. We besteedden veel aandacht aan elk detail van de gastenkamer. De badkamer was de grootste klus, die hebben we volledig gerenoveerd. Toen we onze eerste gasten ontvingen, voelde het meteen goed.
We hebben die B&B met veel plezier gerund. Mensen uit alle uithoeken van Nederland en daarbuiten kwamen bij ons op bezoek, en iedere keer voelden we ons trots om hen welkom te heten op onze plek. Het eerste jaar was één groot avontuur: alles was nieuw, alles was leuk en we ontdekten dat we samen een goed team vormen. We vulden elkaar perfect aan, hadden ieder onze eigen rol en creëerden iets dat écht van ons was. Richard stortte zich op de klusjes, terwijl ik me bezighield met de reserveringen en marketing. Het klaarmaken en schoonmaken van de B&B deden we samen. Het gaf vertrouwen: als we dit kunnen, wat kunnen we dan nog meer?
In datzelfde jaar kregen we ons grootste cadeautje: Evi. Onverwacht, maar zó welkom. Alles veranderde en tegelijkertijd viel alles op zijn plek. Dit was precies de droom: een gezin én een B&B. Het was soms druk, zeker naast ons eigen werk, maar we genoten er ontzettend van. Zodra het kon, stapten we vanuit onze tuin in de boot en voelden we ons direct op vakantie. Met Evi in de draagzak trokken we er ook graag op uit: naar Roemenië om Esther op te zoeken en natuurlijk weer naar ons tweede thuis in Portugal.
Het tweede jaar van de B&B was minder nieuw. We vonden het nog steeds heel leuk om gasten te ontvangen, maar merkten ook dat we onze privacy soms misten. Na een werkweek kon het best pittig zijn om in het weekend weer volledig ‘aan’ te staan voor de B&B, terwijl je eigenlijk verlangt naar rust.
Deze ervaring gaf ons ook helderheid: we wisten precies wat wel en niet bij ons paste. Als we ooit iets opnieuw zouden opzetten, dan doen we dat beter afgestemd op onszelf.
Werk, vaste lasten en kriebelende onrust
Toen ik drie jaar geleden weer bij Het Andere Reizen begon te werken, voelde dat als thuiskomen. Hier ligt mijn passie: reizen, mensen inspireren en dromen mogelijk maken. Ik kon locatieonafhankelijk werken, precies zoals ik altijd had gewild. Toch voelde het dubbel.
Want hoewel ik overal kon werken, deed ik dat niet helemaal zoals ik het voor me zag. Vanuit het buitenland werken lukte maximaal een maand per jaar. De hypotheek, vaste lasten en maandelijkse verplichtingen gaven ons een zekere druk. Het voelde zonde om een deel van het jaar ergens anders te zijn, terwijl de kosten thuis gewoon doorliepen.
Daarnaast kon Richard nooit lang met mij mee, en was het met Evi lastiger om alles alleen te doen. Bovendien wilde ik mijn gezin niet te lang missen als ik zelf op reis was.
Richard werkt inmiddels ruim tien jaar bij de politie. Hoewel de voorwaarden goed zijn, vraagt zijn werk veel van hem, zowel fysiek als emotioneel. Hij staat dagelijks midden in de realiteit van anderen. Tegelijkertijd groeit bij hem de wens om ooit iets voor zichzelf te beginnen, om met zijn handen te werken. Maar zolang de vaste lasten er zijn, voelt het lastig om die stap echt te zetten.
Voor mij knaagde dat gevoel al langer, misschien wel vanaf het begin. Hoe mooi ons huis ook is en hoe fijn onze plek ook voelt, er bleef een onrustig gevoel trekken. Een verlangen naar meer vrijheid, naar een leven waarin we flexibeler kunnen zijn.
En dat brengt ons bij de vraag die steeds luider klinkt: willen we dit nog dertig jaar blijven doen? Maandelijks de hypotheek en vaste lasten betalen… Het voelt soms alsof een groot deel van ons leven wordt bepaald door rekeningen en verplichtingen, in plaats van door wat we écht willen. Dat gevoel van druk, die voortdurende afweging tussen zekerheid en vrijheid, voedt de kriebelende onrust die ik al zolang voel. Het maakt duidelijk dat een leven waarin we meer vrijheid, flexibiliteit en tijd voor onszelf en Evi hebben, misschien niet alleen een droom is, maar iets waar we actief keuzes voor moeten maken.
Het omslagpunt
Met Evi werd alles scherper. Welke levensstijl willen we haar meegeven? Niet vanuit angst, niet omdat we denken dat ze iets tekortkomt, maar juist omdat we haar willen laten zien dat het leven niet één vast pad hoeft te volgen. Dat veiligheid niet alleen zit in stenen en structuren, maar ook in vertrouwen en durf om keuzes te maken.
Het echte omslagpunt ontstond tijdens ons verblijf in Portugal. Het was al de derde keer dat we in november in Lagos verbleven.
Ik bleef er een maand, samen met mijn familie, en Richard kwam meestal een week tot twee weken langs. Op de laatste dag voelde het telkens dubbel om terug te gaan naar Nederland. Niet omdat thuis niet goed is, maar omdat we ons in Portugal anders voelen. Een langzamer ritme, meer buiten dan binnen, meer licht en meer leven in de natuur. En bovenal: meer in het moment. Niet van weekend naar weekend leven. Iedere keer in Portugal begonnen de gesprekken over het daadwerkelijk wonen hier. Eerst voorzichtig dagdromen, daarna werden we echt serieus: wat als we het anders doen?
De stap naar iets nieuws
Dus ja. Ons huis staat te koop. Niet omdat het niet goed is, maar juist omdat het zo goed is dat het moeilijk is om los te laten. Het is ontzettend spannend, maar een bewuste keuze. We voelen aan alles dat dit een soort ‘nu of nooit’-moment is.
Evi is nu twee jaar. Dat betekent dat we nog twee tot drie jaar hebben voordat ze naar school gaat om te ontdekken wat bij ons past en welke levensstijl we willen leven. We hebben geen dichtgetimmerd plan, wel een lange wensenlijst.
Portugal is waar we uiteindelijk zouden willen settelen, maar we kijken er ook naar uit om Europa te ontdekken en misschien zelfs daarbuiten te reizen.
Schuldgevoel
Waar ik me niet op had voorbereid, is het schuldgevoel dat met deze keuze meekomt. En dat is eigenlijk ook niet zo gek. Hoe enthousiast wij ook zijn, het is logisch dat vrienden en familie er soms anders in staan. Iedere keer als we zeggen ‘we hebben nieuws’, verwachten mensen een tweede kindje: een volgende, logische stap.
In plaats daarvan kiezen wij voor een heel andere richting. Vooral voor onze ouders is dat wennen. Zij zien ons en Evi regelmatig, net als mijn beste vriendin Vera en haar kinderen. Noah, de oudste, is als een grote broer voor haar. Het is bijzonder om hen samen op te zien groeien. Ook andere vrienden die dichtbij ons staan, zullen we straks minder vaak zien.
Het vliegt me de laatste tijd soms aan. Doen we hier wel goed aan? Het voelt dubbel, zeker nu er binnen de familie en vriendengroepen baby’s worden verwacht. Dit zijn momenten die je eigenlijk samen wilt beleven, dichtbij. Ik merk dat ik twijfel. Gaan we niet te veel missen? Zijn we niet egoïstisch bezig? En misschien nog wel het meest: wat betekent dit voor onze ouders en Richard zijn oma? Het idee dat we straks minder vanzelfsprekend even langsgaan, terwijl zij ouder worden, voelt soms zwaar.
Tegelijkertijd, als de emotie even zakt en ik kan relativeren, weet ik dat dit gevoel er misschien gewoon bij hoort. Als je een keuze maakt die afwijkt van wat ‘normaal’ is, dan schuurt dat. Bij ons, maar ook bij de mensen om ons heen.
En de timing… die is waarschijnlijk nooit perfect. Nu zijn er baby’s op komst in de familie, later zijn er weer andere momenten of redenen waarom het lastig voelt. Er is altijd wel iets waardoor het geen ideaal moment is. Juist daarom voelt het zo belangrijk om niet te blijven wachten, maar deze stap te zetten.
Onze weg volgen
Elke keuze heeft een keerzijde. In ons geval betekent dat verder weg zijn van familie en vrienden. Tegelijkertijd is de realiteit ook dat onze familie nu al verspreid leeft, door het land en daarbuiten. Het lukt nu vaak al niet om elkaar zo vaak te zien als we zouden willen. Met mijn zusjes is het zeldzaam dat we allemaal bij elkaar zijn. Mijn vader reist een groot deel van het jaar, en Minke en Esther zijn ook regelmatig in het buitenland te vinden.
Misschien verandert de vorm, maar niet de verbinding. Ik vertrouw er ook op dat we elkaar juist weer op nieuwe manieren vinden. Hopelijk in Portugal, zoals nu ook al jaarlijks het geval is. Wie weet vaker dan nu, al is het maar tijdelijk of in fases. En wij willen Nederland ook niet loslaten; de zomers zien we al voor ons, reizend met een camper of caravan, terug naar de plekken en mensen die vertrouwd voelen.
We weten niet precies wat erna komt. Ons idee is Portugal, maar misschien wordt het iets heel anders. Hoe dan ook voelt het als een stap die klopt.
En hoewel we nog niet weten waar dit pad ons precies gaat brengen, neem ik je graag mee in alles wat we onderweg gaan ontdekken. Hoe gaan we dit ervaren? En waar gaan we ons uiteindelijk settelen? Volg ons nieuwe hoofdstuk hier op WanderWinks.
