Tussen afscheid en avontuur
SANDRA WINK
De vorige keer schreef ik dat ons huis te koop stond. Een spannende en onzekere tijd volgde, die ik vooraf een beetje had geromantiseerd. In mijn hoofd zag ik vooral een leuk avontuur voor me: een stormloop aan bezichtigingen en een spannende biedingsstrijd. De werkelijkheid bleek een stuk minder spannend, maar vooral heel onzeker.
Wanneer komt er iemand kijken? Vinden mensen het huis mooi? Komt er een bod? En als er een bod komt: hoe hoog dan? En wanneer?
Voor elke bezichtiging moest alles spik en span zijn, en met een peuter in huis was het nogal een uitdaging om alles weer precies zo te laten lijken als op de Funda-foto’s. Makelaar en vriend Peter bonjourde me vlak voordat de kijkers kwamen het huis uit.
Vervolgens zat ik in spanning in het Theehuis aan een koffietje, wachtend op het verlossende appje dat ik mijn eigen huis weer in mocht. Een heel gek idee. Nog meer bezichtigingen volgden en binnen twee weken was ons huis verkocht. Het voelde ook niet alsof er veel tijd was om na te denken, we moesten snel knopen doorhakken.
Uiteindelijk zijn we tevreden met hoe alles is gegaan. De koper wil bovendien een groot deel van onze inboedel overnemen en dat is helemaal top. We hoeven daardoor niet alles mee te slepen of tot op het laatste moment te bedenken wat we met iedere stoel, lamp en kast moeten doen. Bovendien is de koper flexibel in de overdracht. Hoewel we eerst 1 november in gedachten hadden, besluiten we het nu met een maand te vervroegen.
We tekenen de koopovereenkomst en daarna begint het wachten op de wettelijke bedenktijd. Nog even met ingehouden adem afwachten of alles definitief is. En dan kunnen we eindelijk weer rustig slapen. Oké, check. Huis verkocht.
1 oktober is de overdracht.
Nog vier maanden.
Ineens is het concreet.
Project ontspullen
En dus is project ontspullen officieel van start gegaan. Wat neem je mee als je niet weet waar je over een jaar woont? We hebben werkelijk geen idee. We besluiten het dan ook nog even te parkeren. Dit komt later wel. Stiekem kan ik het ook nog niet opbrengen om mijn spullen te sorteren. Het emigreren voelt nog niet heel dichtbij en we genieten volop van de start van de zomer in Friesland. Festivals, naar het strand en de speeltuin met Evi, Skûtsewike in Grou en nog volop weekendjes weg.
Wat we wel vrijwel direct verkopen, is onze boot. Tijdens de allereerste hittegolf van het jaar. Een mooi moment, maar dat werd de komende maanden wel een gemis. Juist op die warme dagen was het heerlijk om vanuit onze tuin zo het water op te stappen. Direct het gevoel hebben dat je op vakantie bent.
Tegelijkertijd voelt het ook als een opluchting. En gelukkig ontdekken we dat een warme zomer ook zonder boot hartstikke leuk kan zijn. Op hete dagen gaan we een stukje suppen, trekken we naar het strand of springen we in het ijsbad. We zoeken verkoeling, eten ergens een ijsje en ontdekken ineens allemaal andere manieren om onze dagen door te brengen. Het is grappig hoe snel je je aanpast.
“En… wat zijn de plannen?”
Het gebeurt regelmatig dat iemand ons vraagt hoe het ervoor staat met ons vertrek naar Portugal. Als ik bijvoorbeeld naar de Poiesz loop, ben ik vooral bezig met mijn boodschappenlijstje. Heb ik nog melk nodig? Brood? Kaas? Tot ik een bekende tegenkom en de inmiddels bekende vraag krijg: “En… hoe staat het er nu mee?” En dan moet ik ineens schakelen van wat eten we vanavond? naar oh ja, we gaan over een paar maanden naar Portugal. Ontzettend lief, want ik vind het bijzonder hoeveel mensen met ons meeleven. Maar soms wil ik er juist helemaal niet mee bezig zijn. We wonen tenslotte nog gewoon hier in Grou en ons dagelijks leven gaat voorlopig nog steeds door.
Tegelijkertijd zijn deze momenten wat ik nu extra waardeer. Even een praatje bij de bloemist, een bekende tegenkomen in de supermarkt, vragen of ik de zegeltjes mee wil en een vertrouwd “oant sjen!” als ik weer naar buiten loop. Je kent niet iedereen bij naam, maar na al die jaren voelen zoveel gezichten vertrouwd.
En juist dan overvalt me soms dat melancholische gevoel. Want alles wat nu zo gewoon en vanzelfsprekend is, laat ik straks achter.
Misschien probeer ik er daarom ook niet de hele dag mee bezig te zijn. Als ik werk, wil ik werken. Als ik met Evi ben, wil ik met haar bezig zijn. En als ik in de sportschool sta, wil ik gewoon sporten. Niet ieder vrij moment hoeft te gaan over Portugal, een huis, een auto, de verhuizing en alles wat er nog geregeld moet worden.
Misschien omdat het anders allemaal wel erg groot wordt.
Want onder de lieve belangstelling van iedereen zit inmiddels ook wel wat spanning. Op het moment dat ik er te lang over nadenk, besef ik ineens wat we eigenlijk aan het doen zijn. We verkopen ons huis, laten onze vertrouwde omgeving achter en gaan met Evi naar een ander land. Dat klinkt ineens best groot als je het zo opschrijft.
Van camper naar caravan naar…?
Tussen alle drukte van het werk- en gezinsleven door, tijdens de laatste weken van Richards werk in uniform en in de avonden als Evi slaapt, komen onze plannen steeds weer ter sprake. We zitten dan samen binnen of in de tuin en beginnen opnieuw te fantaseren over hoe ons leven er straks uit zou kunnen zien.
En iedere keer komen we weer op een ander idee uit. Onze plannen veranderen dan ook behoorlijk van hot naar her.
Het eerste idee was een camper. We zouden een mooie camper kopen, daarmee naar Portugal rijden en daar vervolgens wel zien wat er op ons pad kwam. Misschien zouden we in de wintermaanden ergens een huis of appartement huren en vanuit daar verder kijken. Misschien zouden we juist rondreizen. Misschien zouden we een tijdje in Portugal blijven en daarna weer verder trekken. Het uitgangspunt was vooral dat we geen plan wilden hebben. Gewoon vertrekken en onderweg ontdekken waar we terecht zouden komen.
Dat klonk heerlijk vrij, maar naarmate we er meer over praatten, kwamen we erachter dat een goede auto eigenlijk ook wel heel belangrijk is. In Portugal doe je bijna alles met de auto en als we in de wintermaanden een vaste plek willen hebben, dan willen we wel een auto waarmee we alle kanten op kunnen. Dus besloten we dat we in ieder geval een goede, ruime auto nodig hebben.
Richard was uiteraard dolgelukkig met deze conclusie en ging als een bezetene op zoek naar auto’s. Maar ja, als je dan toch een goede auto hebt, ontstaat er vanzelf weer een volgend idee. Want als we een vaste plek willen hebben, maar in de zomermaanden ook graag terug willen naar Nederland en door Europa willen reizen, dan zou een caravan eigenlijk best handig zijn.
En zo werd idee nummer twee geboren: een caravan.
Met de caravan naar Portugal rijden, daar een tijdje blijven en in de zomermaanden weer terug naar Nederland. Onderweg overal kamperen, verschillende plekken ontdekken en misschien wel maandenlang rondtrekken. Eigenlijk klonk dat best leuk. We hebben er serieus over nagedacht en dit plan bleef zelfs een tijdje hangen.
Tot we deze zomer ineens overal caravans begonnen te zien. Echt overal. Nu weet ik niet of dit gewoon selectieve aandacht was omdat we er zelf mee bezig waren, maar vanaf dat moment zag ik werkelijk niets anders meer. Op iedere snelweg reden auto’s met caravans ervoor. Het leek wel alsof half Nederland met een sleurhut op pad was. En hoe vaker we ze zagen, hoe minder enthousiast we werden. Want ineens zagen we ook het gesleep. Het inparkeren. De beperkte snelheid. En vooral de benzinekosten die erbij komen kijken wanneer je maandenlang met zo’n zware caravan achter je aan door Europa rijdt.
Opeens zagen we het helemaal niet meer zitten. Dus ging de caravan weer van tafel en kwamen we terug bij ons oorspronkelijke idee: gewoon een goede auto en vanuit Portugal in de wintermaanden ergens een appartement of huis huren. Daarna zien we wel weer.
Inmiddels dus het volgende plan: de maand oktober brengen we deels door in IJlst en deels in Balk bij mijn ouders. We hebben dan ons huis al overgedragen en leven een maand lang een beetje tussen verschillende plekken en bij familie. Eind oktober rijdt Richard met de auto naar Portugal, samen met zijn moeder, die de eerste weken meegaat en daarna weer terugvliegt. Evi en ik vliegen op 1 november met mijn vader naar Portugal. We verblijven in een vakantiehuis waar de hele familie samenkomt voor een maand.
Die vlucht stond eigenlijk al. We hadden hem al geboekt voordat we überhaupt besloten hadden ons huis te verkopen. Alleen stond er natuurlijk ook een terugvlucht bij. Die moest ik nu annuleren. Ineens was het niet meer een retourtje Portugal, maar gewoon een enkele reis. Dat moment van annuleren voelde echt fantastisch. Het besef dat we daar straks gewoon naartoe vliegen en dat er geen datum op de kalender staat waarop we weer terug moeten, gaf me zo’n bijzonder gevoel. Alsof de wereld ineens een stukje groter werd en tegelijkertijd alle mogelijkheden openlagen.
Huizenjacht in Portugal
Stiekem ben ik al jaren een een beetje aan het rondneuzen op de Portugese huizenmarkt. Ik struin regelmatig Idealista af, de Portugese Funda, en kijk in allerlei Facebookgroepen naar huizen en appartementen.
Niet omdat we toen al concrete verhuisplannen hadden, maar gewoon omdat ik het leuk vind om te kijken wat er allemaal te koop en te huur staat. Via die zoektocht hebben we door de jaren heen ook fijne vakantiehuizen en appartementen gevonden.
Zo huren we inmiddels voor het tweede jaar op rij in november een heerlijk huis in Porto Mós, net buiten Lagos, samen met de Winkies. Het huis heeft vier slaapkamers, een eigen zwembad en een fantastisch uitzicht. Vanaf de voortuin zien we ’s ochtends de zon opkomen en vanaf het balkon, waar we uitkijken over zee, zien we ’s avonds de zon in de oceaan zakken. Het is echt zo’n plek waarvan je denkt: als we toch eens…
Maar voor ons drieën is het veel te duur om daar langere tijd te blijven en bovendien is het huis alleen beschikbaar voor de wintermaanden. Zoals bij heel veel huizen en appartementen in de Algarve, is het voornamelijk gericht op de vakantieverhuur. In de zomermaanden kunnen eigenaren er natuurlijk veel meer aan verdienen door de woningen per week of zelfs per nacht te verhuren. Begrijpelijk vanuit hun perspectief, maar voor ons betekent het dat zo’n huis niet geschikt is als vaste plek.
Een eigen huis of appartement voor onbepaalde tijd vinden is daardoor een stuk ingewikkelder. Zeker in Lagos, want dat is inmiddels een van de duurste en meest gewilde plekken van de Algarve. Je zou het bijna de Randstad van de Algarve kunnen noemen, net zoals Lissabon dat in Portugal is. Het is populair, mooi, levendig en daardoor ook duur.
Ik wist dat natuurlijk al en daarom had ik mijn zoekopdracht op Idealista inmiddels flink uitgebreid. Het hoeft voor ons niet per se midden in Lagos te zijn. Een dorpje aan de kust is ook prima. We willen vooral graag in de buurt van zee zitten en een plek hebben waar we ons dagelijks leven kunnen opbouwen.
En eigenlijk hadden we daarom besloten om ons er niet te druk over te maken. Er zijn in de wintermaanden genoeg huizen en appartementen beschikbaar en we dachten: als we straks daadwerkelijk in Portugal zijn, kunnen we vanuit daar rustig gaan kijken. Misschien komen we ergens terecht waar we nu nog helemaal niet aan denken.
We hadden dus eigenlijk besloten om geen plan te hebben.
Toch een plan?
Een aantal weken terug kreeg Richard een telefoontje van Michael. Michael is een goede vriend van Richard, die hij nog kent uit de tijd dat ze allebei in een hotel in Londen werkten. Later is Richard zelfs een tijdje naar Zuid-Afrika gegaan om Michael daar op te zoeken, want daar komt hij oorspronkelijk vandaan. Inmiddels woont Michael al een aantal jaren met zijn vrouw Clarice en hun dochter Ava in Lagos. Ze hebben daar hun leven opgebouwd en runnen een restaurant in Alvor, een dorpje iets verderop. Tijdens onze verblijven in Lagos hebben we de afgelopen jaren regelmatig met elkaar afgesproken en het is altijd een leuk weerzien. Voor ons zijn zij eigenlijk de enige mensen die we daar kennen en daarom hebben we altijd met bewondering gekeken naar hoe zij zich zo moeiteloos door het Portugese leven bewegen. Ava gaat er naar school, ze hebben hun eigen restaurant, kennen de mensen in de omgeving en lijken daar helemaal hun plek gevonden te hebben.
Toen ik zwanger was van Evi zijn we een keer bij hen thuis geweest voor een diner in hun appartement in Lagos. We hadden een heerlijke avond en sindsdien is het altijd bijzonder om elkaar weer te zien als we in Portugal zijn.
Tijdens het telefoongesprek vertelt Michael aan Richard dat ze hebben besloten om terug te gaan naar Zuid-Afrika. Het restaurant houden ze aan, maar ze willen een ander appartementje in Alvor huren waar Michael af en toe kan verblijven wanneer hij vanuit Zuid-Afrika naar Portugal komt.
En dan komt de vraag. Of wij misschien hun appartement in Lagos willen overnemen?
Uhhh… wat? Het appartement dat zij nu huren, huren ze zelf van een goede vriend. Die verhuurder staat ervoor open dat wij het appartement van hen overnemen zodra zij eruit gaan. Niet voor een paar maanden, niet alleen voor de winter, maar voor onbepaalde tijd.
We kunnen het niet echt geloven. Hoe is het mogelijk dat dit precies nu op ons pad komt?
Natuurlijk vinden we het jammer dat we elkaar straks waarschijnlijk veel minder vaak in Lagos zullen zien. Juist omdat zij de enige bekenden zijn die we daar hebben, voelt het afscheid van hen best gek. Tegelijkertijd kunnen we bijna niet geloven hoe bijzonder deze kans is. Het wordt ons eigenlijk gewoon in de schoot geworpen.
Een fijn appartement met twee slaapkamers, balkon en een fantastische locatie in Lagos. Op loopafstand van het strand, de supermarkt, sportscholen en het sfeervolle centrum vol restaurants en leuke koffietentjes. Precies het soort plek waar we zelf naar op zoek waren. En voor een huurprijs die je op Idealista simpelweg niet tegenkomt.
Het is bijna te toevallig. En eerlijk gezegd is het ook even wennen. We waren juist zo bezig met het idee dat we géén plan wilden hebben. We wilden naar Portugal gaan en daar wel zien wat er op ons pad kwam. We wilden vrijheid houden en niet meteen ergens voor langere tijd aan vastzitten.
Maar als er dan zoiets moois op je pad komt, voelt het ook gek om er nee tegen te zeggen. Want misschien is dit juist precies wat we nodig hebben. Dus we zeggen volmondig ja.
De laatste maand in Grou
En ondertussen leven we gewoon nog hier. In Grou. Ons dagelijks leven gaat eigenlijk precies zoals het altijd ging, maar toch voelt alles sinds de verkoop van ons huis een beetje anders. Ik merk dat ik emotioneler ben en misschien komt dat doordat het ineens echt begint te worden. Of misschien kijk ik gewoon met een enorme roze bril naar alles dat ik straks achterlaat. Mijn vaste sportschool, waar ik zo vertrouwd ben, onze geweldige tuin, elke donderdag naar de visboer met Evi en de Poiesz (a.k.a. onze koelkast) om de hoek. De vertrouwde kinderopvang waar Evi zich zo thuisvoelt, de mensen die je onderweg tegenkomt zonder dat je iets hoeft af te spreken en de spontane ontmoetingen met vrienden en hun kinderen bij de ijsboerderij of speeltuin.
Ik voel nu al een soort heimwee, terwijl ik nog niet eens weg ben. Dat vind ik misschien wel het gekste aan alles. Ik kan enorm uitkijken naar wat er komt en tegelijkertijd intens verdrietig worden om wat we achterlaten.
En Evi dan?
En dan is er natuurlijk nog Evi. Voor ons is dit een bewuste keuze waar we samen voor hebben gekozen, maar voor haar verandert haar hele wereld mee.
Zij is straks ineens niet meer gewoon thuis in Grou. Haar kamer gaat weg, haar vertrouwde omgeving en kinderopvang veranderen en de mensen die ze kent wonen niet meer allemaal om de hoek. Hoewel ze natuurlijk nog veel te jong is om precies te begrijpen wat dit allemaal betekent, realiseer ik me steeds meer dat wij niet alleen óns leven veranderen, maar ook haar wereld.
Tegelijkertijd is het voor haar natuurlijk ook een enorm avontuur. Ze weet eigenlijk niet anders dan dat haar ouders graag reizen. Voor haar wordt Portugal straks niet alleen een vakantiebestemming waar we een paar weken naartoe gaan, maar een plek waar we boodschappen doen, waar ze naar de speeltuin gaat, waar ze nieuwe vriendjes kan maken en waar we samen proberen een nieuw dagelijks leven op te bouwen. Ik vind het als moeder onwijs spannend en hoop zo dat ze zich thuis gaat voelen.
Nog twee maanden
En nu zijn er nog twee maanden. Twee maanden om afscheid te nemen, om op te ruimen, een groot eindfeest te geven en ons huis los te laten. Twee maanden om nog heel veel gewone dagen in Friesland te hebben en tegelijkertijd langzaam toe te leven naar iets wat we nog steeds niet helemaal kunnen bevatten.
Misschien blijven we jaren in Lagos. Misschien verhuizen we na een tijdje ergens anders naartoe of gaan we alsnog meer reizen. Misschien komen we uiteindelijk weer terug naar Nederland. Of misschien ontdekken we onderweg een plek waarvan we nu nog helemaal niet weten dat die bestaat en waarvan we ineens denken: hier willen we zijn. We hebben werkelijk geen idee.
En daar staan we nu. Met één been nog stevig in Grou en met het andere al een beetje in Portugal. Tussen afscheid en avontuur in, met af en toe een brok in mijn keel als ik denk aan alles wat we achterlaten en tegelijkertijd een enorme kriebel in mijn buik bij alles wat er nog voor ons ligt.
