Niet volgens plan
TINEKE WINK
Op de eerste date met mijn vriend, begin 2023, komt het onderwerp kinderen al snel ter sprake. Hij vertelt dat hij graag kinderen wil en dat zelfs als kind al in vriendenboekjes schreef. Bij de vraag ‘Wat wil je later worden?’ antwoordde hij steevast: vader. Heel aandoenlijk, maar het bezorgt me ook wat kriebels. Want ik heb voor mezelf besloten dat ik geen kinderen wil. Ik ben veel te gehecht aan mijn vrijheid en moet er niet aan denken dat zo’n klein wezentje die komt verstoren. Alleen al zwanger zijn lijkt me afschuwelijk, laat staan bevallen.
Het past ook totaal niet bij het leven dat ik leid. Ik werk op dat moment als invalkracht in de kinderopvang op Vlieland, woon er gratis en kan parttime werken én sparen voor een nieuwe reis. Ik kan gaan en staan waar ik wil. Toch weet ik dat ik niet eeuwig zo wil blijven leven.
Langzaamaan groeit het verlangen om iets op te bouwen. Een eigen plekje, een boompje, een beestje en vooral veel vrijheid. Huisje, boompje, beestje dus, maar dan zonder kindje. Zelfs een man hoeft niet perse.
Als onze relatie in een stroomversnelling komt, verandert mijn kinderwens van niet naar misschien naar zeker. Mijn toekomstbeeld verandert compleet. Plotseling zie ik er wél een man in voor me. En omdat we hetzelfde in het leven staan, kan ik me ineens voorstellen dat hij de vader van mijn kinderen wordt.
We fantaseren al over babynamen, al zijn we het daar totaal niet over eens. Voorlopig blijft het bij fantaseren. We zijn pas net samen en onze relatie moet eerst stevig genoeg zijn om samen voor een kind te gaan. Na een halfjaar beginnen mijn eierstokken wel een beetje te rammelen, maar dat komt ook doordat Sandra net zwanger is. Zelf zwanger zijn? Daar moet ik nog niet aan denken. Omdat ik niet aan de pil zit, moeten we extra voorzichtig zijn.
In het najaar backpacken we door drie landen in Midden-Amerika. Het voelt als onze eerste echte relatietest. Tot nu toe gaat alles vanzelf, maar op reis ben je 24 uur per dag samen, uit je vertrouwde omgeving en soms wat sneller geïrriteerd door elkaar.
Toch is het heerlijk om iedere ochtend samen wakker te worden, al ben ik als ochtendmens iets eerder op. Vooral de momenten waarop we even uit de reisbubbel stappen en een comfortabel appartement boeken om bij te komen, geven me een voorproefje van onze toekomst. Volgens mij kunnen we dit samen heel goed!
Na een jaar samen zijn we terug en besluiten we dat we klaar zijn voor de volgende stap: samenwonen. Al zou zwanger worden van mij ook best mogen. Dat komt alleen meer door die rammelende eierstokken dan doordat ik het nú echt wil. Het lijkt me fijn om eerst samen het leven te ontdekken en elkaar nog even op nummer één te hebben staan. Als ik eenmaal moeder ben, kan ik immers niet meer terug.
Na de reis wonen we tijdelijk allebei bij onze ouders. Niet ideaal als je ’s ochtends de trap af moet sluipen om koffie te halen in de keuken van je schoonmoeder, maar ergens is het ook grappig. Alsof we weer achttien zijn. Gelukkig vinden we na drie maanden een mooi nieuwbouwappartement vlak bij de binnenstad van Leeuwarden, dankzij de inschrijfpunten van mijn vriend.
Ik ontdek ook hoe fijn ik het vind om in de stad te wonen. Alles is dichtbij, terwijl we toch in een rustige buurt wonen. Dat huisje in de natuur is wat minder belangrijk geworden.
Samenwonen brengt de nodige struggles met zich mee. Ik moet wennen aan het verlies van een stukje eigen ruimte, erger me aan rondslingerende spullen en hij aan mijn laksheid. Op zo’n clashmoment ben ik er he-le-maal klaar mee. Kan ik alsjeblieft terug naar mijn leven vol vrijheid en blijheid, zonder relatie? Ik ben daarin best zwart-wit.
Tegelijkertijd is mijn leven samen ook rijker geworden. Als de gemoederen zijn bedaard, snap ik vaak niet meer waarom ik eigenlijk alleen wilde zijn.
Ondertussen is Sandra moeder van Evi geworden en vind ik het ook heel bijzonder om tante te zijn. Hoewel ik via mijn vriend al tante ben, voelt dit nog specialer. Evi is al van jongs af aan een kleine globetrotter en gaat vaak mee op familietripjes.
Juni 2025: we gaan ervoor
Na een jaar samenwonen besluiten we dat het tijd is om voor een kindje te gaan. We hebben allebei het gevoel dat we ons leven redelijk op orde hebben. Aan de ene kant hoop ik dat het nog even duurt, aan de andere kant zou ik het geweldig vinden als het meteen raak is. Ik zie mezelf volgend jaar al met een baby in de draagzak over vlooienmarkten struinen. Maar wat lijkt het me ook doodeng. Die hormonen, de bevalling, het slaapgebrek… Als je er te lang over nadenkt, zou je er bijna niet meer aan beginnen.
Als ik ergens mijn zinnen op heb gezet, kan ik nogal doorslaan. Een nieuwe hobby betekent bij mij al snel dat ik alles ervoor wil kopen. Zo heb ik inmiddels een uitgebreide keukencollectie dankzij mijn uit de hand gelopen winterhobby’s: gezonde sapjes maken en bakken. Wanneer ik op een markt in Bakkeveen schattige mini-Uggs tegenkom, kan ik ze dan ook niet laten liggen. Misschien had ik dat toch niet moeten doen. Brengt het geen ongeluk?
De eerste drie maanden lukt het in ieder geval niet. Ongesteld worden is normaal al niet leuk, maar als je probeert zwanger te worden helemaal niet. Ondertussen voel ik de klok tikken. Over twee maanden word ik 38 en het lijkt me zo mooi om vóór mijn verjaardag zwanger te zijn, of anders in ieder geval voor het einde van het jaar.
Loslaten is niet mijn sterkste kant. Ik heb het leven altijd redelijk maakbaar gevonden, maar dit kun je niet plannen. Ik probeer me te richten op de voordelen van nog niet zwanger zijn. En die zijn er gelukkig genoeg.
De eerst positieve test
In de maand oktober merk ik een paar dagen voordat ik ongesteld moet worden veranderingen in mijn lijf. Mijn tepels zijn gevoelig, mijn borsten opgezwollen en ik ben af en toe misselijk. Ook mijn stemmingswisselingen zijn heftiger dan normaal. Een dag voordat ik ongesteld moet worden, doe ik uit nieuwsgierigheid alvast een test. Negatief.
Die nacht krijg ik buikkrampen en denk ik dat mijn menstruatie eraan komt, maar het bloedverlies blijft uit. Een paar dagen later word ik onrustig en doe ik meerdere testen. De twee testen van de Action laten heel lichtroze streepjes zien, maar de Clearblue-test is negatief. Al heb ik daarvoor wel veel water gedronken, dus misschien is de uitslag niet betrouwbaar.
Na een onrustige nacht houd ik het om zes uur ’s ochtends niet meer uit. Ik doe opnieuw een test. Dit keer is hij duidelijk positief. De testen daarna ook!
Helemaal hyper zit ik op de bank, uren te wachten tot mijn vriend eindelijk wakker wordt. In vier maanden tijd zwanger. Wat een cadeau! Ik ben intens blij.
Met mijn eveneens zwangere vriendin, Ingrid, ga ik een nachtje weg naar Velserbroek. We vieren het met alcoholvrije bubbels. Wat geweldig om dit samen te kunnen beleven.
Na een heerlijk weekend volgen twee dagen waarin ik vrijwel geen symptomen heb, afgezien van wat onrustige darmen. Op dinsdagmiddag krijg ik op mijn werk ineens pijn in mijn onderrug en krampen in mijn buik. Op de wc zie ik dat ik bloed heb verloren. Ik ben in shock. De rest van de middag gaat in een waas voorbij. Ik zit alleen bij de receptie en denk maar één ding: nog een paar uurtjes en dan kan ik naar huis. Gelukkig is het rustig.
Thuis val ik verdrietig in de armen van mijn vriend. Ondanks het verdriet ben ik ergens blij dat het zo vroeg misgaat. Ik heb vooral een ongesteldheidsgevoel, met meer bloedverlies dan normaal, en hoef niet door een nog heftigere miskraam heen naarmate de zwangerschap verder gevorderd is.
De dagen erna ben ik nog verdrietig, maar voel ik ook berusting en opluchting dat ik na al die hormonen weer mezelf word. Toch doet het enorm pijn. Ik zag mezelf volgend jaar zomer al met een baby in de draagzak lopen.
Die droom moet nog even wachten. Wel heb ik ervaren hoe het is om zwanger te zijn. Ondanks de hormonen vond ik het fantastisch. Ik voelde meteen zoveel liefde voor het vruchtje in mijn buik. Ik weet nu zeker dat ik dit wil, en dat is ook wat waard. Buiten een paar mensen in mijn omgeving vertel ik het niemand. Misschien omdat ik geen medelijden wil. Ik maak er voor mezelf een verhaal van dat ik deze maand gewoon laat ongesteld ben geworden.
De draad weer oppakken
Ik pak de draad weer op en richt me op sporten en leuke dingen doen. Zo gaan mijn vriend en ik uit eten bij Garage Modern, een hippe nieuwe pizzeria in Leeuwarden met heerlijke pizza’s en wijn. Dat ik weer wijn kan drinken is een schrale troost.
Begin november vertrek ik voor twee weken naar Portugal, waar mijn vader een maand lang een huis met zwembad heeft gehuurd. Het wordt een heerlijke familievakantie, met hiken, terrasjes, shoppen, oppassen op mijn nichtje en relaxen aan het zwembad. In de tweede week komt Ingrid gezellig langs.
Na de vakantie ben ik extra blij met mijn sportschool abonnement. Sinds november biedt My Healthclub in Leeuwarden Reformer Pilates aan. Je kunt vier lessen uitproberen en daarna je abonnement voor zeven euro per maand extra upgraden. Dat doe ik meteen, want wat een geweldige sport! Een heerlijke combinatie van zen worden en tegelijkertijd tot het uiterste gaan. Op een relaxte manier zweten, precies wat bij me past. En daarna ook nog de sauna in kunnen duiken. Zo kom ik de winter wel door.
Mijn hormonen gaan de laatste maanden alle kanten op en mentaal voel ik me niet bepaald stabiel. De ene dag ben ik gelukkig in Leeuwarden, de volgende wil ik mijn leven compleet omgooien. Geen kinderen meer, alleen maar reizen.
Wat is dat toch? Ik denk dat ik gewoon bang ben. Bang dat het nog lang duurt voordat ik zwanger word en dat ik nog vaker met teleurstellingen moet dealen. En bang dat het opnieuw misgaat als ik eenmaal zwanger ben.
Zwanger worden kan een zwaar proces zijn. Ineens zie je overal baby’s en zwangere vrouwen. In deze periode heb ik veel aan boeken over stellen bij wie zwanger worden niet vanzelf gaat, zoals Vrouw 35+ en kinderwens. Het opent mijn ogen voor de verschillen tussen mannen en vrouwen in hoe ze hiermee omgaan. Voor mannen blijft het vaak abstract, terwijl ik van alles voel en iedere maand weer door een achtbaan ga.
In de maand februari ben ik op de verjaardag van mijn nichtje Evi en doe ik alsof er niets aan de hand is. Ik ben al ruim een week overtijd en kan veel zwangerschapssymptomen afvinken: misselijkheid, maagzuur, een opgeblazen buik en gevoelige borsten.
Na twee weken overtijd doen we eindelijk een test. We hebben bewust langer gewacht, omdat de vorige zwangerschap al enkele dagen na de positieve test misging. Het knalroze streepje maakt alles duidelijk: ZWANGER! We knuffelen elkaar en zijn heel blij, maar nog niet helemaal in extase. Daarvoor vinden we het te spannend. De volgende dag vertellen we het aan onze familie. Zodra we het nieuws met de eerste mensen delen, wordt het voor mij ook echter.
Ik spreek af met Ingrid bij een strandpaviljoen om wat te eten en drinken. Het is een zonovergoten dag en ik geniet van het delen van het nieuws, de zon, de sparkling limonade en een uitgebreide borrelplank. Ingrid is op dat moment hoogzwanger. Een week later bevalt ze van een prachtige dochter.
Opnieuw gaat het mis
Na een heerlijk lang paasweekend heb ik maandagnacht een kleine bloeding. Het is maar wat lichtroze bloed, maar ik maak me zorgen. Ook dinsdagmiddag verlies ik op mijn werk wat bloed. De echte schrik komt als ik ’s avonds thuiskom van de bioscoop en ik merk dat ik doorgelekt ben. Omdat mijn onderbroek lichtroze is, kan ik niet goed zien wat de kleur van het bloed is. Na aandringen van mijn vriend bel ik de verloskundige.
Ze stelt me gerust: ik vertoon niet direct tekenen van een miskraam, al sluit ze niet uit dat die alsnog op gang komt.
Bloedverlies komt vaker voor tijdens de zwangerschap en zolang het roze/bruin is en niet helderrood met (heftige) krampen hoef ik me nog niet zo druk te maken. ChatGPT denkt dat de kleur in mijn onderbroek bruin is en dat stelt ook wel wat gerust. Dat je je gerust laat stellen door een robot, is heel bizar, maar goed daar sta ik dan maar niet te lang bij stil.
Het eerste trimester vind ik heftig. Niet zozeer vanwege de symptomen, want afgezien van intense vermoeidheid kom ik er redelijk fluitend doorheen. Vooral alles wat er op me afkomt, vind ik veel: de verloskundige regelen, echo’s, kinderopvang en kraamzorg. Maar het ergste is de onzekerheid. Blijft alles wel goed gaan? Normaal gesproken zou ik enorm genieten van een zonovergoten vrije woensdag, maar mijn gedachten dwalen voortdurend af. Ik heb inmiddels ook buikpijn die lijkt op menstruatiepijn. Zolang ik geen helderrood bloed verlies, houd ik mezelf voor dat er niets aan de hand is.
Mijn vriend heeft een bak Ben & Jerry’s meegenomen, voor als het misgaat. Hij is zichtbaar opgelucht als ik vertel dat het bij wat bruine vegen is gebleven.
’s Avonds zoekt hij online naar babyspullen en kijk ik half mee. De buikpijn leidt me af en mijn gevoel zegt dat het niet goed zit. Als ik op de wc zit, roep ik hard: ‘Oh nee!’ De hele wc-pot zit onder het helderrode bloed.
Ik ben te verdoofd om mijn emoties te voelen en ga weer op de bank liggen. Die avond en nacht verlies ik steeds meer bloed en stolsels. De krampen komen in golven, vergelijkbaar met weeën.
De volgende ochtend staat de termijnecho gepland. Die komt precies op het juiste moment. Ik wil bevestigd krijgen wat ik eigenlijk al voel: dat ik midden in een miskraam zit. Zodra het beeld verschijnt, zie ik het zelf al: niets. Geen mooi klein vruchtje, geen kloppend hartje.
Wat de echoscopist daarna vertelt, zal ik nooit vergeten. Het vruchtzakje is maar 6,5 week groot. Waarschijnlijk heeft het hartje nooit geklopt en zit het vruchtje al zo’n vijf weken levenloos in mijn buik. Een missed abortion.
Het nieuws komt hard aan en ik begin keihard te huilen. Hoe kan dit nou? Ik voelde me op en top zwanger.
Omdat de miskraam enkele dagen eerder al is begonnen, is de kans groot dat mijn lichaam het vruchtje vanzelf afstoot. Dat heeft ook mijn voorkeur. Verslagen komen we thuis. We delen het nieuws met familie en vrienden en ik bel mijn werkgever om de volgende dag thuis te blijven.
Die avond nemen de krampen weer toe. Ik ga in bed liggen omdat ik mezelf geen houding weet te geven. Ik verlies veel bloed en flinke stolsels. De ‘weeën’ volgen elkaar om de paar minuten op.
Op een gegeven moment voel ik iets uit me komen. Ik roep mijn vriend en samen bekijken we het vruchtzakje, ongeveer zo groot als een perzik. Het is bijzonder dat ik thuis ben wanneer dit gebeurt en dat we er samen afscheid van kunnen nemen. Er volgt geen uitgebreid ritueel; we spoelen het vruchtzakje door. Toch is het fijn om er samen even bij stil te staan.
Daarna wordt het rustiger in mijn buik. De volgende dag voel ik me vooral leeg.
Die avond ga ik met Sandra, Minke en Richard een weekend naar Amsterdam. Ik twijfel of ik moet afzeggen, maar ben blij dat ik toch meega. Het doet me goed om erover te praten, maar ook om het over andere dingen te hebben en te lachen. Op de IJ-hallen is het wel confronterend om moeders met draagzakken te zien. De kraampjes met babykleertjes loop ik snel voorbij.
De dagen erna gaat het steeds beter. Mijn energie komt terug, ik slaap beter en krijg weer zin om dingen te ondernemen. Ik voel me steeds meer mezelf. De vreemde metaalsmaak in mijn mond is verdwenen en ik geniet weer van een drankje en de sauna na een lesje reformer pilates. Van mijn moeder krijg ik een dagje sauna cadeau waar ik ook met volle teugen weer van geniet.
Een onverwachte wending
Een maand na de miskraam verheug ik me op mijn vakantie naar Vlieland. De rust en natuur zullen me vast goeddoen. De eerste week slaap ik met Minke in een studio. We wandelen, zwemmen, gaan naar de sauna, hardlopen en bezoeken ons favoriete koffietentje Leut.
In de tweede week komen Sandra, Richard, Evi, Esther en mijn moeder langs. We slapen met z’n allen in een huis aan het wad. De zonovergoten, uitzonderlijk warme dagen geven ons het gevoel op een tropisch eiland te zijn beland. Samen met Minke loop ik een rondje Vlieland van maar liefst veertig kilometer.
Bij het idyllische drenkelingenhuisje merk ik dat ik ongesteld ben geworden. Gelukkig heb ik uit voorzorg een tampon meegenomen. Het gekke is dat er daarna een paar dagen niets gebeurt en ik ook geen menstruatiekrampen heb.
Vervolgens heb ik bijna dagelijks bloedverlies. Soms gutst het er echt uit. Erg vervelend, zeker omdat ik steeds bang ben dat het op de verkeerde momenten gebeurt. Na contact met de huisarts adviseert hij me de verloskundige te bellen voor een controle-echo.
Ook de verloskundige vindt het zorgwekkend dat het bloedverlies al twee weken aanhoudt. De hoeveelheid is niet normaal voor een menstruatie en ze kan niet verklaren wat er aan de hand is. Daarom verwijst ze me door naar een gynaecoloog. Ik maak me nog niet direct zorgen en die dag ervoor heb ik nog een zorgeloze dag op de Flinke Flea in Hemelum.
Vlak voor onze volgende vakantie naar Tsjechië krijg ik een inwendige echo. In eerste instantie lijkt het alsof de miskraam niet compleet is geweest: er is een vruchtje te zien. Maar dat ben ik toch verloren?
Dan vraagt de gynaecoloog of het ook een nieuwe zwangerschap kan zijn. Eh ja, in theorie wel. Maar dat was zeker niet de bedoeling. Ik wilde mijn lichaam juist de tijd geven om te herstellen.
De minuten daarna gaan in een waas voorbij. Er blijkt een kloppend hartje te zijn, zichtbaar als een knipperend stipje. Ik krijg er nauwelijks iets van mee. Totaal verdoofd kijk ik voor me uit, niet in staat te bevatten wat er gebeurt.
Ik was voorbereid op restweefsel, een hevigere eerste menstruatie of nader onderzoek. Maar een nieuwe zwangerschap? Die zag ik totaal niet aankomen.
Het is ook niet meteen halleluja, ik ben zwanger! Het bloedverlies brengt namelijk een verhoogd risico op een miskraam met zich mee. Waarschijnlijk heb ik een hematoom: een ophoping van bloed tussen de baarmoederwand en het vruchtvlies. De gynaecoloog schat de kans dat het goed gaat op vijftig procent. Dit is niet hoe ik de vakantie in wil gaan. We maken een afspraak voor een controle over drie weken. Gelukkig lukt het me om het nieuws tijdens de vakantie redelijk van me af te zetten en te genieten van het kampeerleven.
Wel wordt het bloedverlies steeds erger. Niet handig als je in een tentje op een camping slaapt en een paar minuten moet lopen naar het toiletgebouw. Ik heb zelfs drie nachten last van heftige buikkrampen. Uiteindelijk zet het niet door, wat me alleen maar meer in verwarring brengt. Gelukkig is het bloedverlies niet continue en is het vooral ’s nachts waardoor ik overdag gewoon kan zwemmen. Ondertussen krijg ik weer typische zwangerschapssymptomen: mijn borsten worden groter en gevoeliger en ik heb enorme cravings naar ijsjes en limonade.
Het stadje Mikulov is de grootste verrassing van de vakantie. Het voelt alsof we in Toscane zijn beland, met wijnranken zover het oog reikt en een prachtig chateau. De pastelkleurige gebouwen en vele wijnbars maken het helemaal af.
Ik koop een flesje oranje wijn voor thuis, dat nog steeds in het wijnrek staat te wachten op een speciaal moment. Op een paar slokjes tijdens een wijnproeverij na, geniet ik van de alcoholvrije alternatieven. Het went verrassend snel om op vakantie geen alcohol te drinken.
Weer slecht nieuws
De maandag na de vakantie staat de controle-echo gepland. Op mijn werk kan ik nergens anders meer aan denken. Ik voel me nog steeds zwanger, maar twijfel ook. De kans dat het goed gaat, is immers maar vijftig procent.
Het moment waarop de gynaecoloog naar een hartje zoekt, zal ik nooit vergeten. Het duurt maar en duurt maar. Op dat moment weet ik genoeg: het is weer mis. Ik ben verdoofd en ergens ook opgelucht dat ik het nu weet. Maar het overheersende gevoel is leegte. Totale leegte.
Twee miskramen zo kort achter elkaar. Wat een nachtmerrie. Het kindje is bijna tien weken geworden en heeft dus een groot deel van de vakantie nog geleefd. Ik voelde me ook echt zwanger. Gelukkig klopte dat gevoel dus wel. Bij mijn vorige zwangerschap voelde ik me voor de gek gehouden, doordat er vijf weken lang een levenloos vruchtje in mijn buik zat.
Het bloedverlies tijdens de vakantie was waarschijnlijk geen goed teken. Mijn hematoom was vijf bij vijf centimeter, gemiddeld is een hematoom een bij drie centimeter. Het kan de oorzaak zijn geweest, maar ook een chromosoomafwijking is mogelijk. Is het pech, of is er een reden dat ik al drie miskramen heb gehad? Ik hoop natuurlijk op het eerste.
Alhoewel, drie miskramen gehad? Was het maar zo. Ik zit namelijk nog steeds te wachten op de miskraam zelf. Nu ik weet dat het kindje niet meer leeft, wil ik er zo snel mogelijk vanaf. Ik heb pas over twee weken een controle-echo, maar na vijf dagen wachten ben ik er he-le-maal klaar mee. Mentaal is het ontzettend zwaar om te weten dat er een levenloos vruchtje in je buik zit.
Ik bel het ziekenhuis en kan gelukkig binnen enkele dagen terecht voor een echo en medicatie om de miskraam op te wekken. Dat geeft me enige opluchting. Ik hoop dat het in één keer lukt, want ik heb inmiddels wel een beetje geluk verdiend. Tot nu toe is 2026 echt een rotjaar: een missed abortion, een hematoom waardoor ik een maand bloedverlies had en nu opnieuw een miskraam.
Na mijn ziekenhuisbezoek neem ik de eerste pil. Iets meer dan 24 uur later breng ik vier tabletten vaginaal in. De miskraam komt dan binnen enkele uren tot dagen op gang, als alles goed gaat. Als de medicatie niet werkt, is alsnog een ingreep nodig. Ik vind het doodeng. Ik blijf die dag thuis van mijn werk en ben de volgende dag al vrij. Hopelijk ben ik donderdag weer zo goed als hersteld. Ik wil zo graag verder met mijn leven en genieten van de zomer.
Ik nestel me op bed met mijn laptop en zet de serie Dertigers op voor wat afleiding. De krampen beginnen al na een uur, maar voelen de hele middag nog als gewone menstruatiekrampen. Rond vijf uur worden ze heftiger. Gelukkig komt mijn vriend dan net thuis van zijn werk. Hij voelt zich machteloos, maar ik vind het al heel lief dat hij een kruik en soep voor me maakt.
Twee uur lang heb ik ontzettend pijnlijke krampen die aanvoelen als weeën, om de paar minuten komen ze terug. Ik krimp helemaal in elkaar en probeer de pijn weg te ademen. Op het hoogtepunt moet ik twee keer naar de wc en komt er in één keer een grote hoeveelheid bloed uit. Ik weet niet meer of ik ook echt iets heb voelen uitploppen, maar daarna is de pijn zo goed als verdwenen. Wat een opluchting! Tegelijkertijd vraag ik me af of het vruchtzakje en het vruchtje er nu wel uit zijn. De volgende twee dagen blijf ik thuis en vrijdag ga ik weer aan het werk. Ik heb nog wat buikpijn, maar in het weekend voel ik me goed.
Het einde is nog niet in zicht
Anderhalve week later heb ik een controle-echo. Wat als het vruchtje er nog steeds zit? Dat zou ik vreselijk vinden. Gelukkig is het vruchtje verdwenen, maar er zijn nog bloedstolsels zichtbaar. Ik krijg opnieuw medicatie mee.
Die middag breng ik de vaginale tabletten in en ga ik op bed liggen. Ze lijken weinig te doen. Later zit ik op mijn balkon en voel ik nauwelijks krampen. Op een paar stolsels na komt er niets meer uit.
Ondanks de heftige periode probeer ik zoveel mogelijk van de zomer te genieten. De vijf S’en noem ik ze: Sporten, Sauna, Stappen, Suppen en Sneupen. Met dat laatste bedoel ik vlooienmarkten afstruinen en met stappen gewoon wandelen. Ook ga ik een paar keer naar Grou om Sandra, Richard en Evi op te zoeken. Fijn om afleiding te hebben, bij te praten en mijn verhaal te kunnen doen. Hun plannen om naar Portugal te emigreren geven me ook weer het besef dat het leven gewoon doorgaat. Ik gun het ze heel erg.
Net als dat Minke een jaar lang gaat wandelen en dat Esther en Alex bezig zijn met de verbouwingen van een B&B. Toch voel ik me daardoor soms ook leeg en verdrietig, omdat het onze wel stilstaat. Althans zo voelt het.
Twee weken later heb ik alweer een echo. Gekscherend noem ik het inmiddels mijn abonnement op het ziekenhuis. Tussen het werken door fiets ik naar het ziekenhuis. Er zit nog steeds restweefsel, een stukje van vijftien millimeter. Daarnaast blijkt er een cyste aan de rechterkant te zitten. Die moet ook nog onderzocht worden, al is de kans groot dat deze onschuldig is en met de zwangerschap te maken heeft. Ik krijg opnieuw medicatie mee. Drie keer is scheepsrecht, dan maar. Op hoop van zegen.
Op een zondag ga ik om twaalf uur naar bed om de vier vaginale tabletten in te brengen. Behalve wat zeurende buikpijn gebeurt er wederom niets. Ik verlies zelfs geen druppeltje bloed. Ik word er chagrijnig van en mijn vriend moet het helaas ontgelden. Een dag later verlies ik nog wel twee kleine stolsels.
Zou dit het nu zijn?
Drie weken later ga ik opnieuw naar het ziekenhuis voor een controle-echo. Waar ik al bang voor was, blijkt waar: er is nog steeds restweefsel zichtbaar. De gynaecoloog adviseert een hysteroscopie onder narcose, zo kunnen ze gericht het weefsel weghalen. Even slikken en incasseren. Het is wat het is. Ergens is het ook fijn om straks eindelijk af te kunnen sluiten.
Een week later mag ik al terecht voor de ingreep.
Het moment waarop ik op een ziekenhuisbed naar de operatiekamer word gereden, zal ik niet snel vergeten. Het is net een scène uit een film: de lampen aan het plafond, zeven mensen in operatiekleding om mijn bed en overal apparatuur. Ik krijg de narcosevloeistof toegediend. Iemand vraagt waar ik op vakantie ben geweest. Ik moet lang nadenken voordat ik op het woord Tsjechië kom. Ik beantwoord nog wat vragen over de kampeervakantie en vertel dat het echt een mooi land is. Een aanrader. Maar veel meer komt er niet meer uit, want ik ben vertrokken.
Het volgende moment word ik wakker op de uitslaapkamer. Ik krijg limonade en een cola-ijsje. Ik voel me zweverig en ontspannen, heb geen besef van tijd en voel geen pijn. Daarna word ik teruggebracht naar mijn vriend. Het is een gekke gewaarwording om vanuit je ziekenhuisbed de ziekenhuiswereld aan je voorbij te zien trekken.
Het ontspannen gevoel verdwijnt helaas snel als de pijn opkomt. Na een pijnstiller zakt die weer en kan ik redelijk ontspannen een boek lezen. Soms moet ik een bladzijde opnieuw lezen omdat ik nog wat suf ben. Vervolgens moeten we nog zo’n drie uur wachten op een arts die de ingreep komt toelichten. Het is allemaal goed gegaan zegt ze en er is naar alle waarschijnlijkheid een miskraamrest verwijderd. Ze gaan het naar het lab sturen dus ik krijg de uitslag nog.
Het herstel valt me tegen. Ik had verwacht binnen een paar dagen weer te kunnen sporten, maar ik blijf vloeien. Sterker nog, het bloedverlies neemt toe. Ik bel de afdeling en krijg te horen dat dit een normaal verloop kan zijn. Ook duizeligheid kan nog door de narcose komen. Pas als ik meer dan één maandverband per uur nodig heb of koorts krijg, moet ik me zorgen maken.
Gelukkig stopt het bloeden na anderhalve week eindelijk. Ook komt de uitslag binnen. Het ging inderdaad om een miskraamrest. De cyste is gelukkig goedaardig zoals was verwacht.
Vertrouwen terugvinden
Fysiek voel ik me steeds beter, maar mentaal komt de klap pas een paar weken later. Ik heb in de overlevingsstand gestaan en geprobeerd er zo luchtig mogelijk mee om te gaan. Nu pas voel ik wat het allemaal met me heeft gedaan. Ik ben het vertrouwen in mijn lichaam kwijtgeraakt en ben te vaak over mijn eigen grenzen heen gegaan. De afgelopen maanden hebben veel van me gevraagd, zowel lichamelijk als emotioneel.
Ik hoop dat ik de komende maanden het vertrouwen in mijn lichaam terugvind en de miskramen een plek kan geven. Uiteindelijk zal het universum ons vast een kindje gunnen. Alleen wanneer, dat blijft voorlopig de vraag.
