Skip to content
blog grou

Kleine globetrotter op komst

SANDRA WINK

In mijn vorige persoonlijke blog schrijf ik eerder dit jaar over hoe alle puzzelstukjes op zijn plek terecht zijn gekomen. De switch van een kantoorbaan naar volledig thuiswerken doet mij zo goed. Na 5 jaar ben ik weer terug in de reisbranche, waar echt mijn hart ligt. Nu met nog meer voordelen, minder uren werken en waar en wanneer ik wil. Dit gevoel van vrijheid geeft mij een enorme mentale boost. Ik ben precies waar ik wil zijn, helemaal in balans. Na een fantastische wandeltocht in Portugal met Richard en Minke ben ik thuis nog helemaal in de vakantie vibes. In Nederland worden de dagen langer, zonniger en warmer. Laat de zomer maar komen!

blog grou
blog grou

Op dat moment heb ik nog geen idee wat er gaande is. Tijdens een zomerse borrel in onze tuin hang ik al snel boven de wc. Ik kan niet meer zo goed tegen alcohol, denk ik nog…

Twee dagen ben ik over tijd, wanneer ik begin te twijfelen. Zou het? Snel wuif ik de gedachte weg en ga ik weer over tot de orde van de dag. Het zal wel niet kloppen. Toch krijg ik de gedachte niet uit mijn hoofd. Twee dagen later ben ik nog steeds over tijd en besluit ik een zwangerschapstest te doen. Richard staat erbij als ik 4 verschillende testen voor ons neerleg op het aanrecht. We staren sprakeloos naar alle dubbele streepjes.

blog grou

Ik had mij dit moment anders voorgesteld. Romantisch en met een golf van emoties waarbij je je tranen niet meer kan bedwingen en elkaar om de hals vliegt. Nu voel ik alleen maar ongeloof. Shock. Hoewel we absoluut een kinderwens hebben, is het voor ons beide erg onverwacht hoe plotseling dit is. We zeiden, ja ooit. In mijn hoofd denk ik nog aan ergens volgend jaar. Eerst nog het huis afmaken, onze Bed & Breakfast starten en ondertussen nog veel mooie (wandel)reizen maken.

blog grou
blog grou
blog grou

Emotionele rollercoaster

Een klein knipperend stipje in mijn buik. Het begin van een nieuw leven. Ik ben me opeens heel bewust van wat er in mijn buik afspeelt. En ik voel liefde, intens veel liefde. Voor dit nog ondefinieerbare knipperende boontje in mijn buik. 5 weken ben ik al zwanger. Holy shit. Ik denk aan de wijntjes, biertjes en cocktails die ik afgelopen maand heb genuttigd. Oh jeej, heeft dit de baby nu al genekt? Ik weet niet wat ik moet doen en bel de huisarts. Ik word gefeliciteerd en vriendelijk verzocht contact op te nemen met een verloskundige praktijk. Oké, ik heb echt geen idee hoe dit allemaal werkt. Vriendin Vera, die inmiddels ruim 7 maanden zwanger is, bel ik daarna. Ze is door het dolle heen, ik voel me onzeker en bang. Het volgende moment ben ik weer intens gelukkig. Zijn dit die beruchte hormonen? Ik kan in ieder geval niet wachten om het te vertellen aan mijn zusjes en ouders. Zij worden voor het eerst tante, en pake en beppe. De tranen prikken in mijn ogen als ik eraan denk. He, dit wordt wat, de komende 9 maanden.

In het weekend staat er een uitje gepland met Mutti en de zusjes. Het is al bijzonder dat alle zusjes in Nederland zijn, dit komt slechts een enkele keer per jaar voor. Dat wordt uitgebreid gevierd en we brengen veel tijd samen door. Op het terras overhandig ik Mutti een envelop. Zomaar een cadeautje, zeg ik erbij. Ze haalt de positieve zwangerschapstest eruit en het duurt even voordat het kwartje valt. Is dit een coronatest? Vraagt ze nog. We lachen en huilen tegelijkertijd. Voor de buitenstaanders ziet het tafereel er waarschijnlijk gek uit, maar we trekken ons er niets van aan. Mijn moeder straalt. Ze kan niet wachten om beppe te worden, al geeft ze dat niet openlijk toe.

blog grou

Daddy reageert ook zoals ik had verwacht. Tijdens het avondeten in zijn huis krijgt hij van mij een paar Friese babysokjes. Ook dat kwartje valt niet direct, en hij reageert verbaasd. En jullie Bed & Breakfast dan? Is zijn eerste vraag. In februari (wanneer ik ben uitgerekend) zit hij op Curaçao. Helaas is ook Esther niet in Nederland in deze periode. Voor een reislustige Wink is deze maand ook niet erg gunstig, aangezien we meestal tijdens deze koude en donkere maand in een warmer klimaat vertoeven. Het doet mij verdriet, maar ik kan ook niet iedereen verplichten om deze periode in Nederland uit te zitten. En hoewel de uitgerekende datum op 10 februari 2024 staat, is het nog maar de vraag of de baby zin heeft om op deze dag op de wereld te komen. Dit kan natuurlijk heel erg van deze datum afwijken. Gelukkig komen ze begin maart beide weer in Nederland. Dus wie weet…

blog grou
blog grou

Hoopje ellende

Los van de hormonen (of is deze achtbaan aan emoties normaal?) voel ik me heel goed tijdens de eerste 12 weken. Natuurlijk, ik ben wel meer moe dan normaal, maar ik mag absoluut niet klagen. Amper last van misselijkheid, koffie drink ik nog graag en ik voel me helemaal happy met de gedachte aan het moederschap volgend jaar. Alsof mijn levensmissie is voltooid. Ik wist altijd al dat ik moeder wilde worden, en de opluchting is nu groot omdat ik onbewust altijd bang was om onvruchtbaar te zijn. Ik zie het helemaal voor me, een gezinnetje met Richard in ons fijne huis in Grou. Los van een aantal grote verbouwingen binnen het huis en de komst van de B&B, past een baby helemaal in het plaatje.

blog grou
blog grou

We gaan rond 10 weken voor een vroege echo naar de verloskundige praktijk. Wat een memorabel moment moet zijn, is voor mij zwaar en ellendig. Sinds een paar dagen kamp ik met hoge koorts en heb ik nergens meer puf voor. De opluchting is daarentegen wel groot als blijkt dat alles goed gaat met de baby. Mijn bloeddruk is alleen veel te laag en ik word doorverwezen naar het ziekenhuis voor onderzoek. Na een bloedtest sturen zij me weer door naar de huisarts voor een antibioticakuur. De kuur slaat na een week nog niet aan en de koorts loopt alleen maar op. Als ik de zoveelste nacht weer ijlend in mijn bed lig, weet ik echt niet meer wat ik met mezelf aan moet. Slechter dan dit kán het toch niet worden? Ik voel me radeloos en alsof mijn lichaam het weet, knapt het de volgende dag weer een beetje op. Mijn energie komt langzaam weer terug. Wat een wonderlijk apparaat, dat menselijk lichaam. Ik voel me dankbaar en sterker dan ooit. Deze baby heeft genoeg antistoffen gekregen dat ik alle vertrouwen heb in de zwangerschap.

blog grou

Op reis in de buik

Vol energie ga ik het tweede trimester in (vanaf 12 weken tot ongeveer 28 weken). Inmiddels ben ik ruim 3 maanden zwanger, maar dat is niet te zien aan de buitenkant. Wel mag de buitenwereld het nu weten.

Tijdens de zomer in Nederland is het even wennen om op het terras en op feestjes alleen maar alcoholvrij te drinken. Groot voordeel is wel: geen kater! Ik voel me fitter dan ooit. Samen met Richard of mijn zusjes sta ik veel op markten om onze spulletjes te verkopen. Een nieuwe hobby is geboren.

blog grou
blog grou

Met de baby in de buik loop ik nog heel wat kilometers. Na een weekend op Vlieland loop ik het laatste stuk mee van het Elfstedenpad. Vier mooie, maar ook pittige dagen. Al strompelend komen we op de laatste dag in Leeuwarden aan, waar Minke 11 dagen eerder is gestart. Ik tel bijna net zoveel blaren op mijn voeten.

blog grou

In september staat de Corfu Trail in Griekenland op de planning. In 9 dagen ontdekken Minke en ik het hele eiland te voet. Alhoewel de trail niet heel pittig is, zorgt de hitte ervoor dat het op sommige momenten bijna niet uit te houden is. Zodra we een berg beklimmen, of wanneer de middag aanbreekt, gutst het zweet van ons lijf. De opluchting is dan ook altijd groot wanneer we een etappe hebben gehaald. De verkoelende duik in de zee en een verfrissend drankje zijn een enorme beloning.

Tijdens de wandelvakantie denk ik veel aan de zwangerschap en verslind ik het ene na het andere beval- of how-to-be-mom boek. Na een pittige dag liggen we voldaan en uitgeteld op een strandbedje als ik opeens een schokje in mijn buik voel. Is dit een schopje? Daarna voel ik dagen niks meer, en ik begin me af te vragen of de wandeltocht de baby niet fataal is geworden. Pas na thuiskomst voel ik me weer gerustgesteld als de echo laat zien dat alles in orde is. Bizar hoe die moedergevoelens je gezonde verstand nu al overnemen. Inmiddels is het buikje aardig aan het groeien, veel kleding pas ik al niet meer. Ik kan echt niet wachten tot de zwangere buik goed zichtbaar is. Nu zit ik nog tussen de: is ze zwanger of heeft ze overgewicht?

blog grou
blog grou

Meisje of jongen?

Ik had mij voorgenomen om geduldig te wachten tot de 20 weken echo. Maar nee hoor, zodra ik bijna 16 weken zwanger ben, begint het te kriebelen. Vanaf nu kun je het weten, gaat er door mij heen. Richard is ook benieuwd en ervan overtuigd dat het een jongetje is. Ik hoop stiekem op een meisje. Twee tellen later plannen we een pretecho in voor de geslachtsbepaling. Het is een meisje!

We zijn ontzettend blij (ja, ook Richard is gelukkig blij). Vanaf nu voelt het helemaal echt. Ze krijgt nu ook een naam. Zolang ze in de buik zit, noemen we haar Famke. We zijn nog erg in dubio over haar echte naam, maar hebben gelukkig nog even de tijd.

blog grou

Verzameldrang

Zodra ik weet wat het gaat worden, ga ik los. He-le-maal los. Ik struin elke dag Marktplaats en Vinted af voor (gratis) babyspullen en kleding. Op de vlooienmarkten moet ik me inhouden om niet compleet op hol te slaan en alles te kopen, wat niet altijd lukt.

Als een gek verzamel ik spulletjes. Wat je allemaal nodig hebt voor een baby, is te vinden op een zogenoemde uitzetlijst. En dat is veel, héél veel. Ik sla misschien door, maar heb binnen no-time alle spullen verzameld die nodig zijn. Ik houd me trouw aan 1 regel die ik mezelf heb opgelegd: ik koop niets nieuw. Ik ben zelfs nog niet eens babywinkel binnengelopen. Het is een ware sport voor me geworden, alles verzamelen zonder nieuwe of dure spullen aan te schaffen.

blog grou

Zo vind ik gratis via Marktplaats een ledikant, wieg, commode, veel babykleding en een badje. Een kinderwagen uitzoeken is voor een zwangere zoiets als een huis kopen, die móet perfect zijn. In de eerste weken van mijn zwangerschap haalde ik als kip zonder kop de eerste de beste gratis kinderwagen op via Marktplaats, maar deze valt bijna uit elkaar van ellende. Kinderwagen nummer 2 is een impulsieve aankoop en ook hier krijg ik spijt van omdat deze donkerblauw is. Deze verkoop ik gelukkig weer voor dezelfde prijs en dan is daar na weken zoeken kinderwagen nummer 3: de perfecte beige wagen, in goede staat én voor een klein prijsje. Het loopplankje wat ik erbij krijg, verkoop ik weer en omgerekend heeft deze complete kinderwagen ons nog geen 45 euro gekost. Waar je als toekomstige moeke toch blij van kan worden…

Wat ik totaal kwijt ben aan de hele babyuitzet? Ik zit nog steeds ruim onder de 500 euro waar ik best een beetje trots op ben.

blog grou

In een gat vallen

Halverwege de maand oktober staat de toekomstige babykamer vol met spullen. Mutti maakt babykleertjes, van een goede kennis krijg ik bakken vol babykleding en er komen veel cadeautjes mijn kant op. Super lief! Ik ben iedereen heel erg dankbaar, alleen het overzicht ben ik compleet kwijt. Ik weet echt niet meer wat ik wel en niet heb. Ik besluit de verzamelwoede tijdelijk los te laten.

blog grou

Op een vroege ochtend loop ik naar de sportschool. Altijd stipt om 6 uur doe ik daar mijn kracht- en cardio rondje. Het is 10 minuutjes lopen, en omdat ik vrijwel de enige ben op straat voelt het altijd extra speciaal. In het pikkedonker negeer ik nog half slaperig de oranje pionnetjes op de stoep en loop stug door. Totdat ik opeens een meter naar beneden val en verdwijn in een diepe kuil.

Letterlijk in een gat gevallen. Vol adrenaline klim ik weer uit de kuil, zucht opgelucht dat ik niet op mijn buik ben gevallen en strompel verder naar de sportschool. Maar die voet, die doet nu wel heel erg pijn en recht lopen gaat steeds minder goed. In de kleedkamer van de sportschool besluit ik dat het misschien toch verstandiger is om naar huis te gaan. Thuis bekijk ik de schade en de dikke voet liegt er niet om: deze is goed verzwikt. Uiteindelijk betekent dit twee weken rust pakken, maar ik kan wel blijven doorwerken en sorteer op mijn gemak de babykleertjes die ik heb verzameld.

blog grou
blog grou

Tijdelijk wonen in Portugal

Eind oktober tekenen Richard en ik voor ons geregistreerd partnerschap. Een bijzonder moment, hoewel we er beide nuchter in staan. Geen grote bruiloft voor ons, maar een reisje naar Portugal. Mijn koffer staat al klaar, en na het bezoek aan het gemeentehuis reis ik al richting Portugal met Minke. Hier hebben we een appartement gehuurd voor de hele maand november. We gaan hier werken op afstand, een zogenoemde workation. We verblijven in de stad Lagos in de Algarve, een populaire digital nomad bestemming. Richard komt een week later voor zijn vakantie en ook vriendin Linda is de hele maand van de partij. We leven met de zon mee. We lopen ’s ochtends het strand op voor de zonsopgang en liggen ’s middags vaak op het strand. Ik voel en zie Famke nu vaak bewegen in de buik, en vind het nog steeds bizar en buitenaards dat er leven in mijn buik zit. Ze groeit snel, en het is nu overduidelijk dat ik zwanger ben. Het is ook grappig om te zien hoeveel mensen op straat naar je buik staren als je langsloopt. Ik voel me trots en blij. De zon, de warmte en de relaxte sfeer in dit land: Portugal voelt als een retraite.

blog grou
blog grou
blog grou

Nesteldrang

Na de (werk)vakantie is het weer heel erg wennen om terug te zijn in Nederland. Het is koud, er zijn weer verplichtingen en ik word opgeslokt in de Nederlandse ratrace. Mijn energielevel daalt direct, deels door het weer en doordat ik inmiddels in mijn derde trimester zit (vanaf ongeveer 30 weken).  In Portugal fantaseerde ik nog over het moment om de babykamer af te maken en alles netjes te maken in huis, maar nu moet ik er niet aan denken. Wanneer ik de deur van de babykamer open doe, geeft het mij instant stress. Het huis staat voor mijn gevoel vol met spullen, teveel spullen. Na een maand in een klein appartement uit alleen mijn handbagage te hebben geleefd, is het een enorme omschakeling om weer in een groot huis te wonen waar alles van mezelf is. Gelukkig weet ik dit van mezelf en geef ik het altijd een week of twee om weer rustig settelen. Al lukt dit niet altijd.

Die babykamer komt wel. Dat opruimen en schoonmaken komt wel. Eerst maar genieten van deze drukke en gezellige decembermaand. Mijn buik gaat steeds meer in de weg zitten waardoor ik ook echt een stapje terug moet doen. Aankleden? Daarvoor moet ik eerst gaan zitten. Sokken en schoenen kan ik alleen schuin aantrekken. Op mijn rug slapen is al niet meer een optie. De nachten worden iets onrustiger, maar ik voel mij over het algemeen goed en sport nog steeds regelmatig. Zolang ik mijn rug blijf trainen voel ik hier ook geen pijn of ongemak. Het enige waar ik me soms aan irriteer zijn die vele toiletbezoekjes. Non-stop. Een slok thee, en hop, weer naar de wc. Even de deur uit is altijd in combinatie met een plan om onderweg ergens te kunnen plassen. En ’s nachts is het ook vaak een feest.

blog grou

De tijd gaat nu zo snel, nog maar een kleine 2 maandjes en dan ziet mijn leven er compleet anders uit. Tot die tijd vermaak ik me prima met de talloze projectjes die ik nog wil doen. Vanaf januari ga ik met verlof en kruip ik in mijn bubbel. Rust pakken en me mentaal voorbereiden op wat er gaat komen. Alsof er een hele grote reis aankomt, maar ik nog geen idee hebt hoe dat gaat zijn. Iets wat compleet buiten mijn comfortzone ligt. Het onbekende avontuur tegemoet. Het zal pittig worden, heftig en intens. Maar ook heel mooi en bijzonder. Een spannende tijd, maar tegelijkertijd ben ik zo benieuwd hoe alles volgend jaar zal zijn. Tot snel Famke!

blog grou