Via Monastica
MINKE WINK
Na Nederland voelt de grens naar België als een symbolische mijlpaal. Ineens lopen we niet alleen van huis naar huis, maar écht van land naar land. Het idee dat onze stappen over grenzen gaan, maakt het pelgrimsavontuur tastbaarder.
Vanaf Vessem steken we de grens over naar België en volgen we de Via Monastica, een officiële pelgrimsroute die ongeveer 220 kilometer door het land loopt en in Rocroi in Frankrijk eindigt. De route voert ons van de abdij van Postel door de Kempen en langs de abdij van Tongerlo naar Diest. Daarna door het Hageland naar Hoegaarden en verder via historische stadjes en rustige landschappen naar Namen. Vanaf Namen wandelen we door de prachtige Maasvallei en de Ardennen richting de Franse grens. Het is een route met een mooie afwisseling van bossen, open velden, kabbelende rivieren, eeuwenoude abdijen, charmante dorpen en opvallend veel rust.
België verrast ons direct. We merken dat het tempo verandert. Het landschap wordt glooiender, de stilte dieper en de ontmoetingen intenser. Soms zijn het de kleine gebaren die ons eraan herinneren waarom we lopen. Een warm onthaal, een gedeelde maaltijd, een onverwachte uitnodiging of simpelweg een stoel aangeboden krijgen wanneer we langslopen. Dit deel van de camino voelt als een verdieping. Minder gericht op het afleggen van kilometers, en steeds meer op het ontvangen van wat de weg wil laten zien. Alsof de weg ons stap voor stap leert wat het werkelijk is om pelgrim te zijn.
In deze blog deel ik onze ervaringen en etappes in België. Ik vertel wat we onderweg zien en meemaken en op welke plekken we overnachten. Omdat we met tent en kampeerspullen lopen, zijn dat afwisselend campings, kampeerplekken bij mensen thuis en soms een eenvoudige herberg of een overnachting bij een medepelgrim.
Dag 1: Vessem – Postel (25km)
Na een rustdag in Vessem nemen afscheid van iedereen en geven we vrijwilligsters Jolanda en Marlies een dikke knuffel. Op naar België. De route loopt de eerste kilometers over kleine wandelpaadjes langs de Kleine Beerze. Voorbij het dorpje Duizel begint het keihard te hagelen en regenen. Na een lange rechte weg komen we in natuurpark Kempen. Bij een bankje met uitzicht op het water pauzeren we even en eten we onze eieren en avocado´s. Het stilzitten zorgt ervoor dat we het snel koud krijgen en dus lopen we maar weer door.
Uiteindelijk bereiken we de grens en zijn we in België. Dat voelt even bizar. Nog een lange rechte weg en we zijn eindelijk in Postel. Bij het eerste restaurant dat we zien strompelen we naar binnen. We bestellen een Postel biertje, bitterballen en Abdij kaas en kunnen eindelijk echt even bijkomen. Hierna lopen we naar de B&B van Paul en Margriet die in dezelfde straat ligt.
Dag 2: Postel – Balen (25km)
We nemen afscheid van Paul en Margriet en lopen naar de abdij van Postel om een kijkje te nemen in de bijzondere kerk. Verder valt er niet zoveel te zien en dus lopen we al gauw weer verder. We lopen vandaag veel door het bos. Onderweg komen we een hut tegen waar we onze lunch eten. Daarna lopen we verder door een vakantiepark. Het laatste stuk langs het kanaal en door het dorp Balen zijn pittig. We hebben weinig pauze genomen en mijn voeten doen echt pijn.
Als we uiteindelijk aankomen bij ons logeeradres worden we warm onthaald door Karel en Carine en krijgen we meteen een kop thee. ’s Avonds krijgen we een uitgebreide maaltijd voorgeschoteld met heerlijke rode wijn. We luisteren nog even naar wat muziek en praten over van alles en nog wat voordat we uitgeteld ons bed induiken.
Dag 3: Balen – Geel (21km)
Na een rustdag in Balen zitten we de volgende dag alweer vroeg aan het ontbijt met Karel en Carine. We maken ook nog een lunch pakketje klaar en dan is het tijd om afscheid te nemen met een dikke knuffel. We gaan weer op pad. Al snel begint het te regenen en bij de eerste supermarkt staan we onder het afdak te schuilen. Het regent echt snoeihard en we zijn blij dat we droog staan. Als het droog is gaan we weer op pad. Het eerste dorpje waar we terechtkomen is Hulsen. Bij de kerk op een bankje pakken we even pauze en eten we onze broodjes. Daarna lopen we weer verder. We lopen bijna non stop door de natuur langs het water van de Grote Nete.
In het dorpje Meerhout strijken we neer voor een speciaalbiertje. Na het biertje voelen we ons een beetje rozig, maar het is zeker nog 10 kilometer lopen naar ons overnachtingsadres. Gelukkig gaat het grootste gedeelte van de route door natuur over onverharde paden. Het laatste stuk wandelen we over asfalt de brug over en komen we aan in het dorp Stelen dat bij Geel hoort. Uitgeput bellen we aan bij ons overnachtingsadres. We maken kennis met Patrick en Ann en hun witte kat Bolleke. We eten lasagne en soep vooraf. Na het eten praten we nog even en daarna duiken we ons bedje in.
Dag 4: Geel – Averbode (21km)
We nemen afscheid van Patrick en Ann en na het ontbijt gaan we weer op pad. We lopen lekker door tot we bij de abdij van Tongerlo aankomen. Helaas kunnen we hier niet naar binnen en zijn we daarom snel uitgekeken. We lopen weer verder en komen niet veel later een perfecte lunchspot tegen. Na een lange pauze lopen we weer verder. De route gaat bijna non stop door bos en het mooie natuurgebied Hertberg tot we bij de abdij van Averbode aankomen. Tijdens de laatste kilometers krijgen we nog een plensbui op onze hoofden en schuilen we nog even onder een boom. Bij het abdijcafé is het smoordruk en daarom lopen we nog een stukje verder naar een ander cafeetje in het dorp. Hier is het gelukkig een stuk rustiger en kunnen we lekker binnen zitten. Tegen de avond lopen we terug naar de abdij waar we gaan overnachten. We worden hartelijk ontvangen door gastenpater Theo en krijgen een rondleiding door de abdij. Onze kamer heeft de luxe van een hotelkamer met eigen badkamer. Om half 7 worden we in de gastenrefter verwacht voor het eten. Na het eten gaan we naar boven naar de woonkamer. Jos, een van de vrijwilligers, komt ons later vergezellen en trakteert ons op een biertje. We hebben mooie gesprekken over het leven, het geloof en de bijbel voordat we teruggaan naar onze kamer en ons bed inkruipen.
Dag 5: Averbode – Diest (15km)
Vroeg in de ochtend zitten we in de kerk om het ochtendgebed bij de wonen. De paters in hun witte gewaden zingen en er volgen enkele gebeden. De kerk is prachtig om te zien met het lichtinval van de zon. Zo bijzonder dit. Na het ochtendgebed worden we opgehaald door gastenpater Theo en naar de gastenrefter gebracht voor het ontbijt. Daarna gaan we op pad. Na een paar kilometer passeren we het dorp Zichem en niet veel later komen we in Scherpenheuvel. Tussen deze dorpen pauzeren we nog even op een picknickbankje en eten we onze zelf gesmeerde boterhammen op. In Scherpenheuvel bezoeken we de prachtige basiliek op de heuvel.
Daarna lopen we weer verder. De route begint steeds meer te klimmen en dalen. Dat is even wennen. Na nog een paar kilometer komen we aan in het plaatsje Diest waar we een op een bankje tegenover de kerk een lange pauze nemen. Aan het eind van de middag lopen we naar onze slaapplek. We worden hartelijk ontvangen door Luuk en zijn vrouw met een kopje thee. Na een warme douche gaan we weer het dorp in voor onze avondmaaltijd. Daarna lopen we weer terug naar ons adresje voor wat nachtrust.
Dag 6: Diest – Orsmaal (35km)
We hebben een lange dag vandaag. We vervolgen onze weg langs het begijnhof van Diest. Als we de stad uitlopen is het nog even hectisch, maar gelukkig lopen we daarna weer in de rust en natuur. De route gaat vandaag veel over onverharde paadjes, door het bos en langs en door appelboomgaarden. Op een bankje naast een rustige weg pauzeren we even en eten we onze boterhammen op. Daarna lopen we weer verder. Bij een huis in het dorpje Vroente ziet Linda een vrouw in de keuken staan. Ze besluit om water te vragen voor haar bidon en voor we het weten zitten we aan een Jupiler (een Sjup, zoals ze in België zeggen) samen met Maddie. Haar vriend komt er ook bij staan en we maken een praatje met z’n vieren en Linda en ik zitten ondertussen bij te komen op twee stoelen. Maddie vraagt of we nog een biertje willen, maar dan komen we nooit meer vooruit. We krijgen nog een doosje eieren en een flesje water en cola mee en gaan met de extra kilo’s weer op pad. Het is nog best wel een eind naar Zoutleeuw en we moeten zelfs een stukje door de modder banjeren. Op een ander bankje voorbij Ransberg nemen we weer een pauze en koken we de eitjes. Daarna is het nog een paar kilometer naar Zoutleeuw. Als we eindelijk in Zoutleeuw aankomen, strompelen we de kerk binnen. We lopen even een rondje door de kerk en gaan even zitten. Als we weer naar buiten willen lopen, worden we nog aangesproken door een pater of priester die ons ook nog even zegent. Nou moet het wel goedkomen met die laatste kilometers! Uiteindelijk komen we aan op ons adresje bij Didier en Inge en hun dochters. We mogen binnen op ons matje slapen en douchen. De tent blijft nog even in de tas. We gaan snel douchen en lopen naar de snackbar die een paar honderd meter verderop ligt. Als we weer terug zijn, krijgen we van Inge een glaasje prosecco en chillen we nog even op de bank voordat we in onze slaapzakken kruipen.
Dag 7: Orsmaal – Hemptinne (32km)
We zetten de wekker extra vroeg omdat we vandaag een lange dag voor de boeg hebben. We zetten een bakje koffie en werken een banaan naar binnen. Dan gaan we op pad. Na een paar kilometer stoppen we even bij een bankje om wat brood te eten. Daarna lopen we naar Helecine waar we bij de supermarkt onze lunch scoren. We zijn inmiddels in het Franstalige deel van België beland. Om ons heen horen we alleen maar Frans. Even schakelen. Na de lunch lopen we weer verder. De route leidt ons over trekkerpaadjes langs boerenvelden. Er is geen schaduw en de zon brandt op ons hoofd. In het dorpje Jauche pauzeren we even op het gras bij de kerk. Daarna lopen we weer verder, over eindeloze boerenwegen in de volle zon. Pittig. In het piepkleine dorpje Boneffe pauzeren we weer even bij de kerk in de schaduw. Hierna is het nog maar een paar kilometer lopen naar ons overnachtingsadres.
Uiteindelijk komen we aan in het piepkleine dorpje Hemptinne waar we overnachten bij Deryl en Florence. Een Zuid Afrikaans-Belgisch koppel met 2 zonen. We mogen in een kamer beneden slapen waar al twee matrassen op de grond liggen. Zo fijn! Na een koude douche gaan we met Deryl en Florence in de tuin zitten. We eten mee aan een lange tafel en Deryl heeft veel verschillende gerechten gemaakt. Na het eten praten we nog even na voordat we ons bedje inkruipen.
Dag 8: Hemptinne – Namen (22km)
We zeggen nog even gedag tegen Florence die op het punt staat om naar haar werk te gaan. Deryl is vanochtend vroeg al vertrokken, en wij gaan ook weer op pad. Het is mistig en miezerig weer en de route is niet heel boeiend. Na een paar kilometer stoppen we bij een kerkje om wat brood te eten. Daarna lopen we weer verder. We banjeren een stuk door het gras dat kletsnat is en onze schoenen en sokken daardoor ook. Het laatste stuk van de route gaat over een oude spoorlijn waar een soort fietspad van is gemaakt voor fietsers en wandelaars. Dat is ook het mooiste stuk van de route vandaag. Ook fijn om een heel stuk te kunnen lopen zonder auto’s tegen te komen. De laatste kilometers zijn wel echt pittig. M’n voeten doen echt pijn. Ik ben zo toe aan een rustdag en droom alvast over de studio die we geboekt hebben. Bij de supermarkt kopen we een fles wijn en zeevruchten bonbons. Daarna is het een klein stukje strompelen naar de studio. We zijn echt euforisch en emotioneel als we daar aankomen. Het is perfect. Schoon, klein en alles wat we nodig hebben, is aanwezig. Na een warme douche kruipen we het bed in met onze wijn en bonbons. Buiten begint het non stop te regenen. We voelen ons zo dankbaar. Ultiem geluksmomentje dit.
Dag 9: Namen – Profondeville (14km)
Omdat we vandaag niet zoveel kilometers hoeven te lopen, vertrekken we pas laat in de ochtend. We lopen door het centrum van Namen waar we een schelp op de grond tegenkomen. Al snel zijn we het centrum weer uit en niet veel later lopen we langs de Maas. Het is maar 12 kilometer lopen naar onze eindbestemming Profondeville waar we Linda’s ouders ontmoeten in het huisje dat we hebben geboekt. De gehele route lopen we langs de Maas. Het is hier echt prachtig! Na een paar uren lopen komen we al aan in het centrum van Profondeville. Vanaf hier is het nog een klein stukje lopen naar ons huisje. We gaan douchen en onze spullen uitzoeken. Even later komen Klaske en Leo aan. Zo leuk! Ze hebben tassen vol met eten meegenomen en uiteraard een groot pak rode wijn. We eten samen andijvie stamppot en praten gezellig bij. ’s Avonds drinken we nog een wijntje en gaan we niet al te laat op bed.
Dag 10: Profondeville – Godinne (8km)
Na een rustdag in Profondeville, hebben we vandaag weer een korte wandeldag. We moeten namelijk wat dagen overbruggen totdat Vera en Sandra in Dinant komen. Na een uitgebreid ontbijt met z’n allen, pakken we in en maken we nog even het huisje schoon. Daarna nemen we afscheid van Leo en Klaske. Zij rijden weer terug naar huis. Niet veel later gaan we ook weer op pad.
We lopen terug naar de Maas en het centrum van het dorp en vervolgen de route. We lopen langs de Maas tot we bij de brug komen die ons naar het dorpje Godinne brengt. Hier slapen we in een fijn hotel voor de komende twee nachten. Van de eigenaar krijgen de sleutel van de deur en een korte rondleiding. Daarna is het voor ons douchen, eten en chillen totdat we gaan slapen.
Dag 11: Godinne – Dinant (15km)
Ik ben weer vol energie na weer een rustdag en klaar om weer op pad te gaan. We laten Godinne achter ons en lopen het hele stuk tot aan Dinant langs de Maas. Voordat we het doorhebben, komen we aan in dit prachtige stadje. We lopen naar een biercafé voor een speciaalbiertje en spelletjes totdat we kunnen inchecken in ons appartement. Als we daar eenmaal zijn, kijken we onze ogen uit. Wat een heerlijk appartement met dito terras. Niet veel later komen Vera en Sandra met de kids aan en gaan Linda en ik boodschappen doen. Als we weer terug zijn, genieten we met z’n allen van de laatste zonnestralen op het terras. Zo leuk dat ze hier zijn samen met Noah en Evi! Linda maakt wraps en we zitten gezellig binnen aan tafel met een brullende Noah en Evi. Wat een drukte. Maar wel heel gezellig! Als de kinderen op bed liggen gaan wij ook niet veel later op bed.
Dag 12: Dinant – Givet (24km)
We hebben een gezellige rustdag gehad met z’n allen in Dinant, maar het is helaas alweer tijd om afscheid te nemen. Aan het eind van de ochtend rijden Sandra en Vera en wandelen wij weer verder. We vervolgen de route langs de Maas en laten Dinant achter ons. Het is een beetje mistig, maar al snel klaart het op. De lucht is knalblauw en de zon schijnt. De uitzichten zijn fantastisch. Wat is het hier mooi! Ons eindpunt vandaag is een camping in Givet. Net voor Givet staat een bord dat aangeeft dat we nu in Frankrijk zijn. Dat voelt toch wel bijzonder. De laatste kilometers gaan over een rechte weg het dorp in. We slaan af naar de camping en vinden een hoekje met picknickbank waar we de tent opzetten. Het toiletgebouw is behoorlijk aftands, dus het blijft even bij een snel afspoelmoment. Daarna eten we onze macaroni met salami voordat we onze tent induiken.
Dag 13: Givet – Olloy-sur-Viroin (26km)
We vertrekken vroeg in de ochtend. Al snel lopen we het dorp uit en geeft de route aan dat we langs het water moeten lopen. Het pad ziet er nogal onbegaanbaar uit en we besluiten langs de weg te lopen. Na een paar kilometer verlaten we de weg en lopen we via andere asfaltwegen verder. We komen aan in het dorpje Aubrives waar we een supermarktje spotten. Helaas is deze dicht. In het volgende dorpje Hierges stoppen we even voor een korte pauze op een bankje met uitzicht op een kasteel. We eten een paar gekookte eieren en lopen dan weer verder. Het is meteen een flinke klim omhoog.
We lopen een stuk door het bos totdat we uiteindelijk in het dorpje Treignes aankomen. Hier is een kleine supermarkt waar we onze lunch scoren. Op de stoeprand bij de kerk werken we alles naar binnen. Daarna lopen we weer verder. Via het piepkleine dorpje Viernes komen we weer in een bos. Een apart toeristentreintje rijdt nog voor ons langs als we bijna het bos uit zijn en onze eindbestemming Olloy-sur-Viroin inlopen. Bij de plaatselijke supermarkt waar bijna niks te krijgen is, halen we wat proviand voor morgen en daarna lopen we naar de camping. Het is nog even een pittige klim door de bloedhete zon. We zetten de tent op zodat die kan drogen. Ik neem een koude douche en ga een tijd op het gras liggen in de zon. Heerlijk! ’s Avonds eten we onze opgewarmde rijst met bonen, en daarna afwassen, tanden poetsen en de slaapzak in.
Dag 14: Olloy-sur-Viroin – Rocroi (26km)
Vroeg in de ochtend gaan we weer op pad. We lopen vrijwel meteen door het bos. Kilometers lang. Als we het bos bijna uit zijn, stoppen we even aan de kant van het pad om onze chocobroodjes op te eten. Daarna lopen we een stukje over een asfaltweg langs een paar huisjes, maar al snel zijn we weer in het bos. Wat een heerlijke route vandaag! Lekker in de schaduw van de bomen. We komen geen mens tegen. We lopen uren door het bos totdat we wel erg trek krijgen. Omdat er nergens een bankje is, gaan we op de grond zitten op onze zitlapjes. We mixen havermout met water en eiwitpoeder. Het smaakt oké, maar vult goed. Daarna lopen we weer verder.
De laatste 9 kilometer naar Rocroi lopen we voornamelijk over asfaltweg in de bloedhete zon. Pittig. Als we eindelijk een supermarkt tegenkomen, ploffen we neer naast de deur voor het volgende eetmoment. Hierna is het nog een klein stukje lopen en dan zijn we in het centrum van Rocroi. Bij de plaatselijke VVV melden we ons voor de code van de pelgrimsherberg. Niet veel later staan we in een klein huisje met twee kamers met stapelbedden. We drogen onze tent, wassen onze kleren en onszelf. Daarna hebben we nog wat tijd om te chillen in het huisje en buiten op het pleintje. Aan het eind van de middag lopen we terug naar de supermarkt om boodschappen te halen voor het avondeten. Eenmaal terug maak ik macaroni met salami en paprika. Na het eten duiken we ons stapelbed in.
Van Friesland naar Santiago de Compostella
Samen met vriendin Linda loop ik van Friesland naar Santiago de Compostella. Ben je benieuwd hoe ik deze lange pelgrimstocht heb ervaren? In onderstaande reisblogs neem ik je op volgorde mee langs de verschillende routes die we hebben gelopen.
