GR10 naar Hendaye
MINKE WINK
Na de drukte in Saint-Jean-Pied-de-Port verlaten we het dorp en steken de eerste heuvels van de Pyreneeën over. Voor ons ligt een ander soort uitdaging: de GR10 naar Hendaye aan de kust, een route die ons over bergkammen en door stille valleien voert. Het idee om de bergen in te trekken geeft ons meteen een mix van spanning en avontuur. De GR10 is een van de zwaarste trajecten van de Pyreneeën. In tegenstelling tot de meer toegankelijke Voie Nive Bidassoa, die door valleien en dorpjes loopt, volgen wij de wit-rode markeringen langs bergkammen van col naar col. Het is fysiek echt pittig, maar het landschap en de uitzichten maken alles goed. Onderweg passeren we kleine dorpen zoals Saint Étienne, Bidarray en Ainhoa, elk met hun eigen charme en vaak de perfecte plek voor een koffie of een lange rustpauze. De natuur daartussen is ongerept met wilde paarden op de hoogvlaktes, kabbelende beekjes en uitzichten waar je gewoon stil van wordt. Elke stap is een herinnering aan hoe indrukwekkend en veelzijdig dit stuk van de Pyreneeën is.
Aan het eind van deze etappe wacht Hendaye aan de kust, met het bruisende strand en de overgang naar Spanje. Het contrast is groot. Na dagen in de bergen, klimmen en dalen, staan we ineens tussen de vakantiegangers. Hier vieren we het einde van deze route en het begin van een nieuw hoofdstuk op de Camino del Norte.
In deze blog neem ik je mee over onze route van Saint-Jean-Pied-de-Port naar Hendaye. Van de eerste kilometers langs mistige bergtoppen en wilde paarden, tot het laatste stukje naar de kust. Ook deel ik de bivakplekken en herbergen waar we slapen.
Dag 1: Saint-Jean-Pied-de-Port – Saint Étienne (18km)
Na een rustdag in Saint-Jean-Pied-de-Port zijn we helemaal klaar voor het volgende hoofdstuk van onze tocht. We gaan de bergen in en volgen de GR10 naar Hendaye aan de kust. Vanaf hier willen we naar Irun en vervolgens oversteken naar Spanje op de Camino del Norte. Met een rugtas vol met eten en extra water gaan we vroeg op pad. We lopen het dorp uit en mogen meteen al gestaag klimmen. Het is bewolkt en mistig helaas. Veel uitzichten zien we niet. We lopen door het dorpje Lasse langs de kerk. Hierna splitst de route in tweeën en kun je de GR10 volgen de bergen in of de Voie Nive Bidassoa die meer door de valleien en bewoonde wereld loopt. Uiteraard kiezen we voor de GR10. We willen de bergen in.
Na een tijdje verandert de asfaltweg in een grindpad naar boven en mogen we lekker slingerend gestaag naar boven klimmen. Door de mist zien we niet veel. Eenmaal boven is een waterpunt waar we even pauze nemen. Daarna klimmen we weer verder. Na een pittige klim van ongeveer een kilometer zijn we op het hoogste punt en nemen we weer even pauze. We komen hier meerdere wandelaars tegen die naar beneden lopen. Ze poppen steeds op als schimmen in de mist.
We lopen weer verder en dalen over kleine paadjes en gedeeltelijk over asfaltweg totdat we bij een ander waterpunt komen. Hier nemen we weer even pauze. Een vrouw vertelt ons dat ze naar een kapelletje op de berg willen lopen. Ik check Google en het ziet er perfect uit als slaapplek. Daar willen we heen. Het is nog vroeg, maar we vermaken ons daar wel. Het ziet er echt perfect uit, ook al ligt het niet op de GR10. We maken de steile klim naar boven, maar eenmaal aangekomen bij de kapel moeten we onze verwachtingen bijstellen. Er ligt overal paardenstront wat ontzettend veel vliegen aantrekt. Niet echt een fijne plek. We lopen verder. We komen Frankie weer tegen en lopen met z’n drieën terug naar beneden. We kiezen voor de kortere route richting het dorp die een stuk over de asfaltweg loopt. Op de weg liggen een paar koeien die zijn uitgebroken. Een grappig gezicht. Als we linksaf slaan en weer op grindpad naar beneden lopen, zien we het perfecte stukje gras voor onze tent. Uitzicht op de bergen en een paar kilometer van het dorp. Wat een heerlijke plek!
Dag 2: Saint Étienne – Col d’Harieta (14km)
Als ik naar buiten kijk, zie ik alleen maar mist. En ik hoor bellen. Er grazen allemaal paarden naast onze tent. Ze komen steeds dichterbij terwijl we onze spullen inpakken. We lopen naar beneden en al snel staan we in het dorp. We drinken koffie bij een hotel restaurant en laden onze telefoons op. Na een lange pauze lopen we nog even naar de kerk voordat we het dorp weer verlaten. We mogen meteen weer gestaag klimmen. En het klimmen gaat maar door. Van col naar col. Uren klimmen we. Sommige stukken zijn echt steil of juist weer heel rotsachtig. Het is ontzettend mistig dus we zien echt helemaal niks van de uitzichten. Zo jammer. Dit voelt zo doelloos. Uiteindelijk komen we behoorlijk kapot aan bij de bivak plek die we op het oog hadden. Als we hier slapen en het klaart morgen op dan hebben we nog wat uitzichten. Ik hoop het echt! De weersvoorspellingen zijn gelukkig wel goed voor morgen. We gaan het zien. Anders voelt al dit geklim echt wel voor niks en was ik liever door de vallei gegaan. We zijn blij dat de bivak plek verder top is. Een vlak stukje gras en water op een paar honderd meter afstand. Meer hebben we niet nodig. We zetten onze tent op en halen water. Daarna bed opmaken, wassen met vochtige doekjes en eten. Het is nog vroeg in de avond als alles gedaan is en we zijn kapot. We gaan dan ook meteen in onze tent liggen.
Dag 3: Col d’Harieta – Bidarray (8km)
Als we wakker worden is het nog steeds mistig. Het klaart wel langzaam op en we kunnen eindelijk wat zien. We drinken koffie terwijl de mist langzaam wegtrekt. Wat heerlijk om zo wakker te worden. We doen het super rustig aan en pas aan het eind van de ochtend vertrekken we. Verder de bergen in. We maken een klimmetje en zien dan eindelijk voor het eerst echt uitzichten na twee dagen in de mist lopen. Wauw, hier doen we het voor! We lopen over de bergkammen. Links van ons zien we de bergen in Spanje liggen en rechts van ons de vallei en nog meer bergen in Frankrijk. We klimmen nog een stukje hoger tot de Iparla piek. Op dit hoogste punt eten we onze baguette met sardientjes en genieten we van het uitzicht. Daarna dalen we langzaam over de pieken naar beneden. Het wordt steeds warmer en het zweet gutst inmiddels uit ons lijf. Het laatste stuk is echt pittig naar beneden.
Als we na kilometers dalen eindelijk in het dorp aankomen, ploffen we neer op het eerste terras dat we zien. Daarna gaan we naar de herberg om een bed te claimen en koud te douchen. Dat koud douchen wordt hem helaas niet want de kraan staat automatisch op warm. Ook in de kamer is het bloedheet. Dat wordt nog wat vannacht.
Dag 4: Bidarray – Ainhoa (21km)
In het donker lopen we het dorp uit. De eerste kilometers lopen we over asfalt en klimmen we geleidelijk. Als het licht is zijn we bij het punt vanwaar onze pittige klim naar de eerste col begint. De zon komt achter de bergen tevoorschijn als we aan het klimmen zijn. Het is een magisch gezicht met de bergen en de vallei. We maken een paar foto’s op een soort plateau en klimmen daarna weer verder. Sommige stukken zijn zo steil dat ik niet eens met mijn wandelstokken naar boven kom. Gelukkig hangen er stalen kabels op de moeilijke stukken voor extra ondersteuning. Wat een workout in de vroege ochtend. Gelukkig is het nog niet bloedheet en lopen we nog in de schaduw. Als we uiteindelijk boven zijn, genieten we van het uitzicht en de overwinning. Het pittigste stuk hebben we nu gehad. We eten een taartje op de volgende col bij een parkeerplaats vol met wilde paarden en een paar auto’s. Over de weg lopen we vervolgens een stukje verder en daarna via een wandelpad langs een herberg en boerderij. Hier nemen we even pauze.
Daarna lopen we weer verder. Dit stuk van de route is echt prachtig en fijn lopen. Brede grindpaden, heuvelachtig, maar niet te steil klimmen en dalen. We genieten van de prachtige uitzichten op de bergen en de huisjes in de vallei. Na een paar kilometer pauzeren we even onder een boom in de schaduw. Daarna gaan we weer verder. Opeens is daar een waterbak voor dieren met een slang waar ijskoud water uitkomt. Heerlijk! Lekker afgekoeld lopen we weer verder en niet veel later komen we bij een mooie kapel op een heuvel. Een prachtige wildkampeerplek. Helaas zijn hier ook weer allemaal paarden. Het stinkt hier naar stront en stal. De tent opzetten wordt lastig met alle stront en paarden en de kapel is op slot dus binnen liggen kan ook niet. We lopen maar verder naar het dorp en troosten onszelf met een biertje en een borrelplank. Zelfs in de schaduw op het terras is het zweten. Daarna lopen we naar de boerderij waar we kunnen kamperen.
Dag 5: Ainhoa – La Rhune (18km)
Vroeg in de ochtend pakken we onze spullen weer in en gaan we weer op pad. We lopen door het dorp langs de typische Baskische huizen. De eerste kilometers tot het dorpje Sare lopen we voornamelijk door de vallei en af en toe een stukje bos. Wel even lekker om de dag niet meteen te hoeven beginnen met een flinke klim. Voor we het weten zijn we in het toeristische dorpje Sare beland. We drinken koffie en cola op het terras en gaan daarna naar de supermarkt voor boodschappen. We laten Sare achter ons en mogen gelijk stijgen en vervolgens een stuk door het bos klimmen. Het voelt als een oerwoud met de vele varens en we zweten als otters. Het zweet stroomt letterlijk uit m’n poriën. We klimmen verder in een wat meer open stuk. In de verte zien we het toeristische treintje al naar boven rijden. Vol met toeristen naar La Rhune. Wat een tafereel. Het weer slaat een beetje om en ineens is het bewolkt en regent het een beetje. We zien de wolken letterlijk over de bergen glijden. Een prachtig gezicht! We steken het spoor over en lopen een stuk door een half open vlakte. We hebben uitzicht op de berg La Rhune, maar hoeven er gelukkig niet heen te klimmen. Er zijn wel veel wandelaars en toeristen hier.
We lopen naar het hutje dat we op de bivaklijst zagen staan die Floor met ons heeft gedeeld. Het is perfect, en de omgeving is echt adembenemend. De bergen aan de ene kant en de oceaan aan de andere kant. We zitten gewoon op het laatste stukje van de Pyreneeën. We zijn bijna in Spanje. Het is nog vroeg en dat betekent dat we extra lang van deze mooie plek mogen genieten. Ik loop naar een klein huisje dat een kapelletje blijkt te zijn. Vanaf hier zie ik de baai van Saint-Jean-de-Luz liggen. We zijn echt zo dicht bij de oceaan, ik krijg kriebels in mijn buik. Ik loop terug naar het huisje, maak mijn bed op, droog de tent buiten en verder relaxen we in en om het huisje. Wat een prachtige plek om onze laatste nacht in Frankrijk door te brengen.
Dag 6: La Rhune – Hendaye (28km)
Wat een geweldige plek om wakker te worden. We pakken rustig onze tas weer in en lopen een paar kilometer naar beneden, naar de bewoonde wereld. Bij een herberg pauzeren we even en laden we onze telefoons op. We lopen terug naar de route en mogen meteen weer een klim maken naar de volgende col. Zo gaat het eigenlijk de hele dag. Klimmen en dalen. Klimmen en dalen. Non stop. Er komt geen eind aan. De uitzichten onderweg zijn ook niet allemaal even boeiend en het is warm.
We lopen nog een stukje langs een beekje waar we niet in kunnen zwemmen omdat het water te ondiep is. Na weer een klim komen we aan in het grensdorpje Eltzaurdia. De helft van dit dorp ligt in Spanje en de andere helft in Frankrijk. Heel apart. Na een koud drankje bij een tankstation, lopen we het dorp weer uit. In een rechte lijn omhoog. De schreeuwerige tax free winkels en alle toeristen negerend. Na een rotsachtige afdaling komen we terecht in het dorpje Biriatou.
We lopen iets meer in de bewoonde wereld en inmiddels zijn we echt de bergen uit. Als we in Hendaye aankomen zien we een winkeltje met picknickbankjes waar we nog even uitrusten. Hierna is het nog een paar kilometer lopen naar het strand. Het eindpunt van de GR10 (of beginpunt). Het barst hier van de vakantiegangers en het strand ligt vol met mensen. We nemen een duik in de zee en daarna eten we wat in de toeristenstraat. We bestellen er ook een kan sangria bij want we hebben natuurlijk wat te vieren. Daarna lopen we naar de camping. We zetten onze tent neer, gaan douchen en horizontaal. Wat een dag!
Van Friesland naar Santiago de Compostella
Samen met vriendin Linda loop ik van Friesland naar Santiago de Compostella. Ben je benieuwd hoe ik deze lange pelgrimstocht heb ervaren? In onderstaande reisblogs neem ik je op volgorde mee langs de verschillende routes die we hebben gelopen.
