‘Eerste week in Mexico Stad en Puebla’

ESTHER WINK

Op woensdag 20 oktober is het dan eindelijk zo ver. Mijn vlucht met KLM naar Mexico Stad staat om half drie ‘s middags gepland. Omdat er geruchten zijn dat het extreem druk wordt op Schiphol, brengt Mutti mij ‘s ochtends vroeg al naar de luchthaven. Na een dikke knuffel en een paar tranen begint mijn soloreis dan echt. Gelukkig is er van drukte op Schiphol geen sprake (meer) en ben ik in tien minuten door alle controles. Het vliegtuig is best vol, naast vele Mexicanen en Europese zakenreizigers spot ik ook al een aantal backpackers. Twaalf relaxte uren later landen we op de luchthaven van Mexico Stad. Ik laat mijn paspoort zien en geef een formulier af aan de douane maar verder wordt er niets van me gevraagd, zelfs geen gezondheidsformulier wat ze wel van tevoren aankondigen. Als toerist mag je maximaal 180 dagen in Mexico blijven, dus daar maak ik graag gebruik van.

Een taxi brengt me in een kwartiertje op hoogtempo naar mijn eerste accommodatie, Massiosare El Hostal, in het oude centrum. Eenmaal aangekomen kom ik erachter dat het hostel bijna helemaal vol zit. Ik had geen idee dat er zoveel backpackers in Mexico zijn! Gelukkig heb ik de eerste nacht al van tevoren geboekt. Ik kruip gelijk mijn bed in en word vanwege de jetlag alweer om vijf uur wakker. Heerlijk, want de hele stad en het hostel zijn nog in diepe slaap. Om geld te besparen en makkelijker nieuwe mensen te ontmoeten verhuis ik de volgende dag naar een slaapzaal met maar liefst tien bedden, aangezien alleen dat nog beschikbaar is. Dat blijkt na drie slapeloze nachten toch niet zo’n slimme zet. Ondanks de slechte nachten is het hostel geweldig en is het heel makkelijk om andere reizigers te ontmoeten op het geweldige dakterras.

Na een dag uitrusten en uitzoeken wat ik in Mexico Stad wil doen (ik heb vrij weinig voorbereid voor mijn reis) besluit ik de tweede dag op pad te gaan en richting de wijk Chapultepec te wandelen. Ik wil hier een free walking tour doen maar kom er pas veel later achter dat je je daarvoor eerst moet aanmelden. Groot nadeel van alles op de bonnefooi doen! Dus ik besluit zelf richting het gigantische park te wandelen waar zich een aantal belangrijke musea bevinden. Ondertussen verbaas ik me over de grootte van deze stad en zijn de voorbereidingen overal al begonnen voor Dia de los Muertos, de grootste feestdag van het jaar. Op aanraden van andere reizigers ga ik eerst naar het Nationaal Museum voor Antropologie. Heel enthousiast begin ik alles gedetailleerd te lezen maar ik kom er na een tijdje achter dat dit een gigantisch museum is en ik ook nog niet gelucht heb. Wel is het een super mooi museum en perfect om meer over de geschiedenis van Mexico te weten te komen voordat je de vele tempels en piramides in het land gaat bezoeken.

Ik neem een snelle vegan lunch en ga daarna weer het park in. Vanwege de heftige smog in de stad heb ik behoefte aan wat frisse lucht. Ik kom bij het Paleis van Chapultepec terecht waarvan ik geen idee heb of het wel de moeite waard is. Binnen vind ik het niet heel interessant maar vanuit het paleis heb je wel een geweldig uitzicht over deze miljoenen stad. De stad is zo groot dat je het einde gewoon niet ziet. Eenmaal beneden kom ik twee meisjes tegen van mijn hostel en samen besluiten we een Uber terug naar het hostel te pakken.

‘s Avonds word ik uitgenodigd door twee jongens van het hostel om mee te gaan naar een Lucha Libre wedstrijd. Blijkbaar is Mexico Stad de beste plek om een bij te wonen. Omdat ik dit in mijn eentje niet zo snel zou ondernemen zeg ik ja en gaan we gelijk op pad. Bij de ingang van de arena is het een gekkenhuis. Rijen met mensen die last minute een ticket willen kopen en zoveel schreeuwende verkopers om me heen. Als ik geen Spaans sprak was het lastig geworden snel een ticket te bemachtigen. Na de corona checks (gel in je handen, lichaam helemaal sprayen met desinfectiemiddel, schoenen desinfecteren, mondkapje op) en fouillering zijn we eindelijk binnen en net op tijd voor de wedstrijd. In tegenstelling tot wat ik dacht, is het helemaal niet zo’n chaos binnen en zit iedereen gewoon netjes op een stoeltje. De wedstrijd zelf is één grote show en de locals hebben blijkbaar hun favoriete spelers en joelen erop los. Ik snap vrij weinig van de regels maar we hebben in ieder geval veel lol!

De volgende ochtend ga ik samen met een andere jongen van het hostel naar de Torre Latinoamericana. Een wolkenkrabber van 166 meter hoog in het historische centrum vanwaar we het fantastische uitzicht over de stad bewonderen. We wandelen daarna nog over het op drie na grootste plein van de wereld, het indrukwekkende Zócalo (in Mexico heet elk groot plein zo). Omdat ik nog last heb van de jetlag doe ik de rest van de dag rustig aan. Ondertussen zoek ik uit waar ik het best kan verblijven tijdens Dia de los Muertos. Blijkbaar zijn de beroemde plaatsen zoals Oaxaca en Patzcuaro weken van tevoren al helemaal volgeboekt, maar Mexico Stad blijkt een goede tweede optie te zijn. In principe kun je prima zonder vooraf accommodaties boeken rondreizen door Mexico, behalve met Dia de los Muertos.

Ik ben in eerste instantie van plan om langer in Mexico Stad te blijven, maar na een slapeloze nacht in het hostel en wanneer ik langzaamaan snotverkouden begin te worden besluit ik de volgende ochtend direct een bus naar Puebla te pakken. Puebla ligt op twee uren rijden van Mexico Stad en is veel kleiner. Bovendien wordt het omringd door prachtige natuur en drie vulkanen. Je kunt hier heel goed hiken, iets waar ik al heel lang naar uitkeek. En gelukkig zijn er nog genoeg bedden vrij in het relaxte hostel Posada Vee Yuu, middenin het prachtige historische centrum. Na een veganistische lunch loop ik nog een rondje door het centrum en ben ik direct verliefd op dit stadje. Dit voelt heel goed!

Na twaalf uren lang te hebben geslapen ben ik eindelijk weer helemaal opgeladen. Ik besluit een free walking tour te boeken en samen met twee jongens van het hostel gaan we een aantal uren met een gids op pad door het centrum van Puebla. De gids vraagt mij nog waarom er tijdens corona zoveel toeristen in Mexico zijn waarop ik hem uitleg dat Mexico een van de weinige landen in de wereld is waar geen restricties zijn. Bizar dat hij (en overigens veel andere Mexicanen) dit niet weten! ‘s Middags lunch ik bij een geweldig vegan taco tentje en praat ik nog lang na met de eigenaar. Hij geeft me ontzettend veel tips wat te doen in en rondom Puebla en hij raadt me andere veganistische tentjes aan.

‘s Avonds vraagt een Amerikaans meisje van het hostel of ik samen met haar en een Israëlische jongen de wandeling naar de niet-actieve vulkaan La Malinche wil maken. Omdat ik niet alleen wil hiken en dit mijn beste kans lijkt, zeg ik toe en pak ik gelijk mijn spullen bij elkaar. Om zes uur ‘s ochtends pakken we een Uber naar het startpunt van de hike en anderhalf uur later beginnen we aan de meer dan zes uur durende wandeling. Ik ben nog niet gewend aan de hoogte maar door regelmatig te stoppen en veel water te drinken gaat het redelijk goed. Maar pittig is het wel. Na 3,5 uur hebben we al 1275 meter geklommen en bereiken we eindelijk de top van 4462 meter. Het uitzicht op de (eerste) top is fenomenaal en ik kijk mijn ogen uit! Naast de actieve vulkaan Popocatépetl (5426 meter hoog) en vulkaan Iztaccíhuatl kunnen we zelfs de Pico de Orizaba, de hoogste vulkaan van Noord-Amerika, zien.

Bij het uitzichtpunt praat ik nog een tijdje met een Mexicaanse vader en zijn zoon, die helemaal onder de indruk zijn van ons toeristen en allemaal foto’s met ons willen. Het is nog een half uur stijl omhoog klimmen naar de ultieme top waar we heerlijk onze lunch in de zon opeten. Wanneer we weer een stuk naar beneden wandelen (of eerder glijden met vallen en opstaan), komen we de Mexicanen weer tegen. Ze blijken anderhalf uur op ons gewacht te hebben om ons een lift naar het busstation aan te bieden omdat ze bezorgd zijn dat we anders niet terug in Puebla kunnen komen! We zijn zo verbijsterd door hun gastvrijheid dat we natuurlijk geen nee kunnen zeggen. Tijdens de wandeling terug praten we nog wat en ik kom erachter dat de zoon al sinds april niet meer naar school gaat vanwege corona. Ik vertel over de situatie in Nederland en ze zijn verbaasd dat de scholen grotendeels open zijn gebleven. Bizar hoe belangrijk toerisme voor Mexico lijkt te zijn terwijl de kinderen maandenlang school moeten missen.

Ik ben helemaal kapot (vooral heel veel spierpijn) van de zeven uur durende wandeling en ik maak de volgende dag alleen een drie uur durende wandeling door het centrum van Puebla, en de armere wijk Xanenetla waar veel mooie streetart te vinden is. Op aanraden van de gids wandel ik nog naar het park Los Fuertes, wat niet heel interessant is, maar wel vind ik een geweldige kabelbaan met de mooiste uitzichten over de stad. Vanaf de kabelbaan wandel ik terug naar mijn hostel en kom ik in buurten waar geen toerist te bekennen is. Zo sta ik ineens een open lucht Lucha Libre wedstrijd bij te wonen en even later bevind ik me middenin een enorme markt waar ik eindelijk lekker en goedkoop vers fruit en groente kan kopen. Groot voordeel van alles op de bonnefooi doen en geen verwachtingen hebben!

Wanneer je in Puebla bent, kun je het naastgelegen San Andres Cholula niet overslaan. Althans, dat zeggen veel andere reizigers. Mijn belangrijkste reden om naar Cholula te gaan is om de kerk met de vulkaan op de achtergrond te bekijken en te fotograferen. De vulkaan is helaas niet te zien, maar het uitzicht vanaf de kerk Nuestra Señora de los Remedios is heel bijzonder! De meeste toeristen komen daarnaast ook naar Cholula voor de grootste piramide van de wereld en de mysterieuze tunnels, maar helaas zijn die niet toegankelijk vanwege corona. Na een dagje in Cholula kom ik tot de conclusie dat deze stad een beetje een tourist trap is. De overheid heeft heel veel geld gestopt in het promoten van dit stadje en zelfs een toeristische trein laten bouwen tussen Cholula en Puebla. Niet helemaal mijn ding, maar een prima bestemming als halve dagtrip vanuit Puebla.

Het is alweer een week geleden sinds ik vertrok uit Mexico Stad en ik zit nog steeds in Puebla. In de tussentijd ben ik verhuisd naar een hotel (El Descanso) voor een nacht en daarna nog een ander leuk hostel, Rhodas, wat eigenlijk gewoon bij iemand thuis is en dus heel huiselijk aanvoelt. De tijd vliegt voorbij en ik geniet inmiddels volop van dit geweldige land! Morgen reis ik terug naar Mexico Stad en overnacht ik in de leuke buurt Coyoacan, waarna ik nog twee nachten in het oude centrum verblijf. Aankomende dinsdag (2 november) heb ik een tour gepland staan en gaan we met een groepje naar twee dorpjes net buiten de stad voor Dia de los Muertos. Ik ben heel benieuwd!