De Acatenango vulkaan beklimmen in Guatemala
TINEKE WINK
Het korte animatiefilmpje ‘Lava’ van Disney gaat over een eenzame vulkaan die op zoek is naar de liefde. Het is een heel aandoenlijk filmpje waar ik aan moet denken als ik op reis de kans krijg om een lava spuwende vulkaan van dichtbij te zien.
In Antigua kun je met een tourorganisatie naar keuze de slapende vulkaan Acatenango trotseren. Het is met zijn 3976 meter de derde hoogste vulkaan van Guatemala. Als je deze fysieke en mentale uitdaging aangaat, word je beloond met een fantastisch uitzicht op de actieve Fuego vulkaan.
In deze blog deel ik mijn persoonlijke belevenis van de tour en de nodige informatie en praktische tips.
Onrustige nacht
Om zeven uur ’s ochtends verzamelen we bij het Wicho & Charlie’s kantoor in Antigua. Vandaag gaan we een tweedaagse vulkaanhike maken. Ik heb onrustig geslapen en ben lichtelijk gespannen. Ik heb nog nooit een vulkaan beklommen, laat staan op een vulkaan overnacht. Zou het allemaal te doen zijn? Blijft het droog en helder? Hoe verloopt de ijskoude nacht in een cabin? Allemaal vragen, maar we moeten het gewoon gaan ervaren. Met een kopje koffie nemen we plaats aan een tafel. Er komen nog twee Nederlanders uit Rotterdam aanschuiven en we maken een gezellig praatje. Even later krijgen we uitleg over de hike en wat we kunnen verwachten. Daarna is het tijd om alle spullen te verzamelen.
Wat is inbegrepen?
✓ Dagrugzak
✓ Muts
✓ Sjaal
✓ Buff (bandana/nekwarmer)
✓ Hoofdlamp
✓ Drie jassen naar keuze
✓ Handschoenen
✓ 3 of 4 waterflessen van 1,5 liter
Ik loop als eerste naar de kledingrekken. De felgekleurde fleecejassen trekken meteen mijn aandacht. Dit voelt als sneupen bij de IJ-hallen. Ik leen een fleecejas en een warme zwart jas. Ook de andere spullen die we gratis mogen lenen gaan mee. Wat je niet mee hebt, kun je nog huren voor een paar euro extra. Ik huur alleen twee wandelstokken voor 40 Quetzal (5 euro), deze zijn echt een must voor deze hike. Ik vul alle waterflessen met gefilterd water en stop vervolgens alle geleende spullen in mijn backpack.
Hondenbrokjes
Ik val aan op het ontbijtbuffet. Er zijn broodjes met smeersels als Nutella en hummus en schalen met fruit. Verder staan er glazen potten met snacks om onderweg mee te nemen. Ik vul twee zakjes met snoepjes en nootjes. We krijgen nog een lunchpakketje mee en ik neem ook nog een zakje hondenbrokjes mee om aan de vulkaanhonden te geven. In de dagrugzak stop ik een waterfles van 1,5 liter en alle snacks. We hebben meer snacks meegenomen omdat we waarschijnlijk wel wat extra energie nodig zullen hebben. Zo hebben we nog extra Snickers, koekjes en nootjes mee. De dagrugzak draag je de eerste 80% van de hike. De zwaardere backpack met kleren en andere spullen wordt voor ons de eerste 80% gedragen. Dit is een nieuwe service dat het bedrijf biedt en bij de prijs is inbegrepen.
Na een ontbijt en een paar kopjes koffie is het tijd om te gaan. Met een shuttlebus rijden we in een uurtje naar het dorpje La Soledad dat aan de rand van de vulkaan ligt. Dit dorpje ligt al op een hoogte van 2400 meter dus dat scheelt al enigszins in de hoogtemeters die we vandaag gaan maken. Om 10 uur gaan we dan echt beginnen!
Wandelstokken als extra pootjes
Het eerste stuk lopen we langs maïsvelden en door het begin van een nevelwoud. Het pad gaat meteen al stijl omhoog. Mijn hart bonkt al snel in mijn keel. Adem in, adem uit. Stap voor stap. Dit wordt mijn mantra voor de komende uren. Zolang ik me focus op mijn ademhaling en niet te veel nadenk gaat het goed. Met de wandelstokken probeer ik mijn balans te houden. Een groot deel van de hike gaat over een stevig zandpad, maar er zijn ook een aantal stukken met los zand en grind. Dan moet je oppassen dat je niet gaat glijden. Ze noemen wandelstokken ook wel je derde of vierde been en ik begrijp helemaal waarom. Als ik naar de zwerfhonden kijk die op hun vier pootjes met gemak naar boven lopen, dan ben ik blij met mijn wandelstokken als extra poten.
Eli gaat de uitdaging aan om met zijn eigen backpack en zonder wandelstokken naar boven te lopen. Ik benijd hem niet, geef mij dat beetje houvast maar. Het is ook heerlijk om alleen met een klein rugzakje te lopen. We hebben om het half uur een kleine pauze en daardoor is het allemaal goed te doen. Even wat water drinken en een Snickers naar binnen werken en weer door. Ik kan de groep ook goed bijhouden, wat waarschijnlijk door alle pauzes komt. In onze groep zitten veel sportieve mensen die al veel ervaring hebben met hoogtes, waaronder een groep Zwitsers. Ik vind het niet zo erg dat ik bij één van de laatsten hoor als Nederlander zonder dit soort hike ervaring.
Wolken
De hike kent verschillende microklimaten. Je merkt dat het op den duur steeds frisser begint te worden. Dus laagjes aan! Het grootste gedeelte van de hike is het nog wel zweten geblazen doordat je stijl omhoog gaat en je nog niet boven de wolken loopt. Dan wil je niet te veel kleding aan. De laatste 20% van de hike dragen we onze eigen backpack weer. We komen nu ook aan bij de ingang van het Acatenango National Park, waar je normaal gesproken 110 quetzal entree betaalt. Dit zit bij ons al bij de prijs inbegrepen. Het laatste stuk is het pad veel vlakker. Het is ook gelijk het mooiste gedeelte, je bent uit het dichte bos en het uitzicht wordt steeds weidser. Je loopt nu ook boven de wolken. Wat is het hier prachtig! Ik geniet enorm van dit stuk en kijk verwonderd om me heen.
Eersterangs uitzicht
En dan ineens zijn we er! Vier uren nadat we zijn begonnen met de hike komen we aan bij het basiskamp. Het basiskamp van Wicho & Charlie’s ligt op het hoogste plateau, waardoor we eersterangs uitzicht hebben op vulkaan Fuego. Deze barst om de 20 minuten uit en spuwt rook, as en lava uit. Lava kunnen we alleen in het donker zien, maar het is nu al spectaculair om te zien. Af en toe is Fuego gehuld in wolken, maar vaak is het gewoon helder. Ondertussen vallen we hongerig aan op de pasta. Daarna is het tijd om onze backpacks naar de cabin te brengen. We hebben met zes personen een 8-persoonscabin. Dat is wel een luxe. Waarschijnlijk hebben twee personen op het laatste moment afgezegd want het was vandaag wel volgeboekt. De bedden zijn prima, de matrasjes niet te dun, we hebben een kussen, slaapzak en twee wollen dekens per persoon. Ik denk dat deze organisatie wel het meest luxe is dat je kunt krijgen op zo’n tweedaagse hike.
Extra hike
Na de lunch krijgen we de optie om nog verder te hiken naar de Fuego vulkaan. Deze begint om 4 uur s’middags en kost je twee uur heen en twee uur terug. Je komt dan net voor zonsondergang aan en om de 20 minuten zie je Fuego rode lava uitspuwen. Het kost 200 quetzal (25 euro) extra. Ik twijfel, niet om het geld maar of ik het fysiek wel aan kan. Deze hike is namelijk een stuk zwaarder. Ik heb echter nog wel energie over, heb geen last van hoogteziekte en voel me fit. Ik besluit het maar gewoon te doen, zo’n kans om zo dichtbij een actieve vulkaan te komen, krijg ik misschien nooit meer. Tijdens de hike daal je eerst weer een stuk af waardoor je in het zadel tussen de twee vulkanen inkomt. Daarna klim je een eind omhoog naar Fuego. Wat deze hike extra uitdagend maakt is dat je vooral over los zand loopt plaats van over een stevig zandpad. Je glijdt hierdoor sneller weg. Dat merk ik al vrij snel, als ik onderuit ga. Gelukkig maak ik een vrij zachte landing, maar ik ben daarna wel extra gefocust en alert. We lopen achteraan samen met een ander stel en maken tussendoor even een foto van elkaar. Omdat we iets minder snel lopen dan de rest ontstaat er een gat met de anderen. Er passeert een andere groep die we voor laten gaan, maar hierdoor verliezen we veel tijd. We willen nog voor het donker aankomen dus we kunnen weinig rustpauzes nemen nu. Hier wordt het moeilijk voor mij. Het gebrek aan adempauzes tussendoor put me uit.
Mental breakdown
Ik krijg het mentaal heel zwaar als we het laatste stuk stijl omhoog moeten. Ik voel een eindeloze spiraal van negatieve gedachtes opkomen en ik ga uitgeput op een steen zitten. Ik laat mijn tranen de vrije loop en vervloek mezelf dat ik zo nodig mee moest. Waarom zit ik nu niet bij het kampvuur marshmallows te roosteren met de achterblijvers? Eli en de gids geven me een mentale peptalk, waardoor ik toch weer de motivatie krijg om het laatste stuk te lopen. Ik concentreer me weer op mijn ademhaling om afleiding te zoeken van mijn negatieve gedachtenstroom en loop door. Stap voor stap. Adem in, adem uit. En dan, eindelijk, zijn we nog maar zo’n 300 meter verwijderd van de Fuego vulkaan. Het uitzicht is hier surrealistisch mooi. De wolken kleuren zachtblauw door het oranjekleurige licht van de ondergaande zon, er groeien bloemetjes en het topje van de vulkaan is nog net zichtbaar boven de wolken… Is dit echt? Het is één van de mooiste uitzichten die ik ooit heb gezien. En dan moeten we de lava uitbarsting nog zien. Ik ben intens gelukkig. Zo ga je het ene moment nog door een diep dal en het andere moment zit je letterlijk en figuurlijk op de top. Is dit waarom hiken voor veel mensen zo verslavend kan zijn? Het duurt niet lang meer of Fuego barst weer uit: wat een spektakel om dit van dichtbij te zien.
Hel van ‘63
Nu de zon achter de wolken is verdwenen, daalt de temperatuur meteen tot onder het vriespunt. In combinatie met de ijzige wind maakt dat we meteen alle warme kleding uit onze backpack pakken en die over elkaar aantrekken. We maken nog een keer een foto van elkaar. Eli ziet er namelijk uit als Chris Zegers die die in de hel van ‘63 gaat schaatsen. Ik zie er volgens hem uit als een Russisch vrouwtje met mijn zwarte muts en zwarte jas. Daarna is het geen optie meer voor ons om foto’s en video’s te maken met onze bevroren handen. De te krappe handschoenen krijg ik ook maar met moeite aan. Als je deze hike gaat doen, raad ik je aan om speciale thermohandschoenen te huren want de normale handschoenen bieden hier weinig warmte. Gelukkig zijn er genoeg mensen uit de groep die wel foto’s maken en die ze daarna met alle liefde naar ons door willen sturen.
Fuego kleurt rood/oranje en de lava druipt via alle kanten naar beneden. In het donker is de uitbarsting nog indrukwekkender om te zien. Na ongeveer 20 minuten gaan we weer terug. We moeten weer in beweging komen om warm te worden. Tegen dit moment kijk ik het meest op: twee uur lang in het donker en de kou teruglopen. Gelukkig voelen we tijdens het afdalen de ijzige wind niet meer en voelt het al een stuk minder koud aan. Ons hoofdlampje geeft ook genoeg licht. Ook nu heb ik het weer zwaar, maar gelukkig houden we de groep wel bij en hebben we iets meer pauzes waardoor het beter vol te houden is. Ik ga alweer onderuit en maak gelukkig wederom een zachte landing. Af en toe worden we nog even getrakteerd op een lava uitbarsting. Er zijn nu nog heel veel groepen van andere organisaties die naar de top lopen. Ik ben blij dat wij in ieder geval de heenweg in het daglicht hebben gelopen zodat we het magische uitzicht hebben kunnen bewonderen.
Schone handdoek
De laatste meters zijn zwaar. Samen met een andere jongen die last heeft van hoogteziekte en met Eli (die steeds bij me blijft) loop ik achteraan in de groep. En dan doemt eindelijk het basiskamp voor ons op. De anderen zitten al lekker aan tafel chocolademelk te drinken. Dankbaar slurp ik mijn warme beker chocolademelk leeg. We krijgen een doekje om al het stof en zwarte vulkaanzand van ons gezicht en handen te wassen. We eten een simpel gerecht van rijst en bonen. Het smaakt super goed na een hele dag lopen.
Marshmallows
Na het eten warmen we ons op met marshmallows bij het kampvuur en hebben een gesprek met een paar achterblijvers, een vriendengroep uit Zwitserland. Zij blijken net ziek te zijn geweest en waren niet fit genoeg om de extra hike te doen. Ook de twee Rotterdammers blijken last te hebben van hoogteziekte. Dat is ons gelukkig bespaard gebleven. We hebben het voordeel dat we al twee weken op 1500 meter hoogte zijn geweest (Antigua en Lake Atitlan) en zo gewend zijn geraakt aan de hoogte. De eerste dagen in Antigua was ik ook niet fit. Ik had er toen echt niet aan moeten denken om een vulkaan te beklimmen. Om 10 uur gaan we naar bed, het is mooi geweest. Om 4 uur ’s nachts gaat de wekker namelijk alweer voor de volgende hike: de klim naar de top van Acatenango. De nacht verloopt onrustig. Het duurt uren voordat ik het een beetje warm krijg. Ook zijn er blaffende honden en de uitbarstingen van Fuego doen de cabin trillen. Het maakt me niet uit, ik ben al heel blij dat ik mijn stijve spieren kan laten rusten. Wonderwel slaap ik toch nog een paar uur.
Wilskracht
Als we in het holst van de nacht opstaan, trek ik meteen de warme zwarte jas aan. In de andere kleding heb ik gewoon geslapen dus ik hoef me niet om te kleden. Een muts, sjaal, handschoenen en hoofdlamp zijn nu ook een must. Het is ijskoud en pikdonker. Het is maar een uur tot 1,5 uur naar boven klimmen, maar het is het allerzwaarste gedeelte van de tweedaagse hike. Onze benen zijn nog zwaar van gisteren en we lopen alleen maar stijl omhoog over los grind langs de rand van de vulkaan. De top is niet zichtbaar dus ik heb geen idee wanneer er een eind komt aan deze lijdensweg. Zo voelt het echt, om de paar minuten moet ik uit hijgen en sta ik te trillen op mijn benen van de inspanning. Een ander Nederlands meisje heeft het ook heel zwaar en blijft samen met ons een beetje achter op de rest. Ik weet dat het geen zin heeft om negatieve gedachtes uit te spreken en continue uit te roepen waarom dit een slecht idee is, maar mijn instincten nemen het op dat moment over. Dan verlies ik ook nog eens mijn muts. Waarschijnlijk van de vulkaan afgewaaid. Ik wil al opgeven en het uitzicht op een lager gedeelte bekijken. Tot de gids zegt dat we een andere terugweg nemen en dat ik hier niet kan blijven. Ik moet dus wel door. Eli en de gids spreken me op een gegeven moment streng toe. Niet zeuren, gewoon doorgaan is de boodschap. Ik breek weer, maar het helpt wel. Af en toe moet iemand je even een spiegel voorhouden. Ik schiet niks op met zelfmedelijden. De gids geeft me nog het laatste zetje in de rug: ‘You can do it, it’s only 10 minutes untill we reach the top’. Die laatste minuten gaat mijn verstand op nul en spreek ik mijn wilskracht aan om naar boven te lopen. Dat heb ik wel geleerd van deze tocht. Eigenlijk maakt het niet uit hoe goed je conditie is, het grootste gedeelte komt aan op wilskracht. Al is het wel makkelijker als je wel een hele goede conditie hebt en wat minder hoeft te zwoegen.
Gouden gloed
En dan staan we eindelijk op de top van de vulkaan. We hebben gelukkig nog niks gemist, de zon is nog niet op. De contouren van de vulkanen waar we uitzicht op hebben zijn wel goed zichtbaar en daar omheen zie je een gouden gloed. Prachtig om te zien! Het is wederom weer ijskoud en met moeite maak ik nog een paar beelden van dit geweldige uitzicht. Als de zon dan ook nog eens tussen de vulkanen tevoorschijn komt is het magische moment compleet. Door de kou is het op een gegeven moment wel welletjes geweest, tijd om terug te gaan. Maar niet nadat we nog een uitdagend stijl stukje tegemoet gaan. Het is op en top glad hier door al het losse zand en grind. Sommige mensen gaan zelfs zitten en glijden over het vulkaangrind een deel naar beneden. Er is ook een hond die een sliding maakt, zo komisch om te zien. En super slim. Ik krijg gelukkig een helpende hand van de gids, die zegt dat de zolen van mijn wandelschoenen ook te weinig grip hebben. Dat verklaart waarom ik steeds bijna uitglijd. In Nederland maar betere wandelschoenen kopen. Na dit uitdagende stukje komt er een leuker gedeelte. Mijn voeten zakken weg in het grind en zo beweeg ik me voort, schuivend naar beneden. Mijn wandelstokken als skistokken. Zo veilig weggezakt in het grind is de kans op uitglijden veel kleiner. Binnen no time zijn we dan ook terug in het basiskamp waar de oploskoffie al op ons staat te wachten. Heerlijk! Het ontbijt is een simpele gevulde wrap. Normaal zou ik liever een Westers ontbijtje willen, maar tijdens zo’n hike lust je alles. Ik ben wel blij dat we snacks hebben meegenomen, want de porties die je hier krijgt zijn niet zo groot.
You dit it amiga!
Om 8 uur ‘s ochtends is het tijd om aan de afdaling te beginnen. Het eerste gedeelte is weer enorm genieten, zo fijn om weer op een vlak stuk te lopen. Het tweede gedeelte is alleen maar afdalen. Best zwaar met vermoeide benen. Eli geeft me de tip om op sommige stukken te rennen. Het voelt onnatuurlijk, maar het helpt wel om je knieën wat te ontlasten en zo ga je een stuk sneller. We lopen dezelfde weg terug, door het bos, het nevelwoud en een laatste wandeling door de maisvelden. Ik ga uiteraard weer een keer onderuit en Eli ook. Bij ons staat de teller beide op drie valpartijen. De laatste 30 minuten zijn zwaar. Het is glad en er lijkt geen einde aan de hike te komen. Toch komt er een eind aan als ik even later de lachende gidsen zie staan. Klaar om iedereen een high five te geven. ’You did it amiga!’, zegt de gids die me het meest heeft zien struggelen. Ik zie in zijn ogen dat hij trots is. Uitgeput, maar blij laat ik me op een stoeltje zakken. Nu is het wachten op de shuttlebus die er elk moment aan kan komen. 10 minuten later zit ik moe en voldaan naar buiten te staren terwijl het landschap aan me voorbij trekt. Ik hoef niks meer, alleen maar te zitten. Wat een heerlijk gevoel. Als we bij het kantoor in Antigua aankomen leveren we de spullen weer in. Gelukkig hoef ik niks voor de verloren muts te betalen. Dat is wel een fijne service, want normaal zou dat 60 quetzal (7,50 euro) kosten. Tot slot krijgen we nog een ijskoud biertje als welverdiende beloning. Precies wat we nodig hebben! De rest van de middag lig ik met spierpijn en een gigantische blaar op mijn teen in de hangmat van onze guesthouse. Wat een onvergetelijke ervaring!
Welke tour moet je boeken?
Wij hebben bij Wicho & Charlie’s geboekt vanwege de goede recensies die we op internet vonden. Bij deze organisatie overnacht je in een (privé) cabin en niet in een tent. Het voordeel hiervan is dat je geen last hebt van de wind en extreme kou. Daarnaast hoef je geen tent mee de vulkaan op te slepen. Al kun je daar natuurlijk ook een porter voor huren (iemand die je spullen voor een extra bedrag mee naar boven tilt). Voor de tweedaagse hike betalen we 110 euro per persoon. Dit is inclusief overnachting in een 8-persoonscabin, eten en drinken en wat basis spullen. Er komen nog wel wat kosten bij wanneer je spullen huurt zoals thermokleding of wandelstokken. Ook wordt het duurder als je een privé cabin of 4- of 6-persoonscabin huurt. Voor de extra hike naar Fuego betaal je 200 quetzal (25 euro). Dit betaal je achteraf zodat je ter plekke kunt beslissen of je deze hike ook nog wilt doen. Al met al niet de goedkoopste organisatie, maar wel één van de beste. Je overnacht niet alleen op het hoogste plateau, maar je start bovendien ook als één van de eerste groepen. Wij hoefden niet in het donker naar Fuego te lopen zoals veel goedkopere organisaties. Ook de Engelssprekende gidsen zijn top. Er waren drie gidsen op een groep van ongeveer 20 mensen. Ik heb veel steun van hen gekregen. Ze gaven me een peptalk als ik het nodig had of boden me af en toe een helpende hand.
Beste tijd om de vulkaan te beklimmen
De beste tijd om de vulkaan te beklimmen is tussen november en april, want dan is er weinig kans op regen. Wij hebben de hike eind november gedaan, dus in het droge seizoen.
We konden alle hikes doen en het was helder genoeg om alle uitbarstingen goed zien. Maar het blijft altijd een gok en niet alleen weersafhankelijk. Ik las namelijk ook een blog van iemand die de Fuego hike niet kon doen omdat deze abnormaal actief was. Dan is het te gevaarlijk om zo dichtbij te komen.
Is deze hike voor iedereen geschikt?
In principe kan iedereen met een gemiddelde conditie deze hike lopen. Je hoeft er niet voor te trainen, maar het kan wel handig zijn. Het is namelijk wel echt een pittige hike, zeker als je de hike naar Fuego ook nog gaat doen. Dan ben je in twee dagen zo’n 13 uren aan het hiken (inclusief pauzes). Toch komt het voornamelijk aan op wilskracht. Ik ben in Nederland weer begonnen met hardlopen, maar verder ben ik niet sportief. Het voordeel van deze hike is dat je in je eigen tempo kan lopen. Er loopt namelijk altijd een gids voorop, één in het midden en één achter de laatste persoon. Toch zit hier wel een kanttekening aan want je wilt wel op tijd op de top zijn (zonsondergang of zonsopkomst) en dan moet er soms een tandje bij om dat te halen. Nog een tip: blijf van tevoren wat langer in Antigua om alvast aan de hoogte te wennen. Een kwart van de mensen van onze groep had last van hoogteziekte of was al ziek aan de hike begonnen.
Boek ook voor de nacht dat je weg bent een kamer in Antigua. Dan kun je daar al je spullen laten staan die je niet nodig hebt voor de hike en hoef je de volgende dag niet te wachten tot je in kunt checken. Wanneer je terugkomt wil je (naast een koud biertje) niets liever dan een douche om al het vulkaanstof van je af te wassen. Als je dan moet wachten totdat je weer mag inchecken is dat niet ideaal.
