Ode aan de herfst?

TINEKE WINK

Ik ben met een vriendin op het station. We hebben een lange reis richting het noorden voor de boeg en daarom hebben we chocola nodig. Tony Chocolony welteverstaan. We lopen de ah to go binnen en het eerste dat mij opvalt is het schap met pepernoten. Pepernoten… Serieus? Terwijl het buiten nog 25 graden is en ik de zomer nog in mijn hoofd heb liggen er al pepernoten in de winkel. Afgezien van het feit dat dit gewoon veel te vroeg is, betekent dit wel bijna het eind van de zomer…

Nog meer tekenen dat het einde van de zomer voor mij aanduidt…

  • De temperatuur is nog maar net onder de 18 graden gezakt en  mijn voeten zijn ’s nachts alweer ijsklompjes.
  • In elke kledingwinkel is er nog maar 1 minuscuul rek met afgedankte zomerkleding. Terwijl ik nog zo de behoefte heb om in jurkjes te lopen (zonder panty!)
  • Spits! Haarlem – Amsterdam Centraal rond 8/9 uur ’s ochtends. Ik heb 2 keuzes. Of ik zoek snel een zitplekje in de 1e klas (altijd plek) of ik ga lekker knus, als een sardientje in een blik geperst, tussen al die andere reizigers staan.
  • Expeditie Robinson is weer op tv – en dat is wel erg leuk! (er moet ook iets positiefs te melden zijn)

Voor deze heftige confrontatie met het pepernotenschap was ik nog niet zo bezig met het einde van de zomer. in mijn hoofd duurt dit seizoen namelijk eindeloos. Maar nu besef ik dat deze zomer ook weer eindig is. Net als al die vorige. Maar waarom voelt de zomer altijd zo kort en lijkt de winter eeuwig te duren? Wat is dat toch eigenlijk gek aan tijd. Iets wat in hetzelfde tijdsbestek plaatsvindt kan gevoelsmatig zoveel langer duren.

En hoewel het een zomer vol uitersten was – met hier en daar een storm en een onweersbui, een tropische dag afgewisseld met een frisse – herinner ik me vooral de zonnige momenten. Ik heb geluk gehad dat de dagen die ik vrij was meestal zonovergoten waren. Ik houd in ieder geval een heel positief gevoel over aan deze zomer. 3 maanden lang genieten, maar eerlijk is eerlijk – ook wel eens stress om ergens op tijd te komen en de druk om buiten te willen zijn. En dat dan niet lukt dan baal ik. Toen ik op Vlieland vakantiewerk deed waren de zomers wat overzichtelijker. Alles speelde zich binnen een paar km2 af. Werk, wonen en vrije tijd. Je kon niet zo makkelijk van het eiland af en dat hoefde ook helemaal niet. Nu is dat heel anders. Wat ik ook wel weer heel erg leuk vind, want mijn vrienden en familie wonen allemaal op de mooiste plekjes van Nederland. Ik hoef niet zo snel meer een weekendje weg in eigen land te boeken met die fijne logeeradresjes.

En nu is het tijd voor de herfst. In plaats van me tegen regen, kou en wind te verzetten ga ik het dit jaar helemaal anders doen. Ik ga dit seizoen omarmen. Ik ga er van genieten en het zo aangenaam mogelijk voor mezelf maken. Geen herfstdip meer- nee ik ga lachend en fluitend dit seizoen in. En dat bedoel ik niet eens cynisch. Ik ben er al mee bezig in deze pre-herfst-week.

Ik ❤ herfst, omdat ik deze dingen ga doen
– series kijken met een dekentje op de bank
– saunabezoekjes (ik heb er alweer 2 op de planning staan)
– wellicht beginnen met yoga (eerst proefles afwachten)
– werken bij het poppodium van Haarlem – Patronaat
– strandwandelingen maken maar dan met dikke lagen kleding. En na zo’n frisse strandwandeling beloon ik mezelf met een warme chocolademelk met slagroom in een van de weinige strandtenten die wel open zijn in de winter.
– nieuwe koffietentjes ontdekken in Haarlem en omgeving
– uitgaan (de kroeg is voor elk seizoen)
– beter leren koken

Als de herfst op zijn einde loopt en de winter in aantocht is ga ik deze ook omarmen. Maar, ik moet er dan wel bij zeggen dat de zon opzoeken stiekem het allerleukste is van de winter. Dus mocht de mogelijkheid zich voordoen dan ga ik toch voor dat vliegticket ?


MEER WiNK WRiTES…