In de kliniek

TINEKE WINK

Na dagen van eenzame opsluiting is het moment daar gekomen. Onze tassen worden gecontroleerd en de polsbandjes afgedaan. We worden naar de uitgang van de kliniek begeleid. Zodra ik een stap buiten zet, voel ik me vrij. Alhoewel vrij… ik heb nog vier verplichte terugkomdagen en moet me nog aan een aantal restricties houden. Een van de meisjes oppert om naar het tankstation te gaan. Ze snakt naar een sigaret. Ik snak naar chocola. En een blikje cola. Hoe hebben we al die tijd zonder gekund?

Je bent gek

Zijn we ontslagen uit een afkickkliniek? Gelukkig niet! Het verblijf in deze kliniek was puur vrijwillig en heeft niets met drugs/alcohol/gokken/eten te maken. Ik heb meegedaan als vrijwilliger aan een medicijnenonderzoek. Oftewel ik test medicijnen voor geld. Als ik mensen dit vertel krijg ik wisselende reacties. Van “ben je gek geworden” tot “dat verdient goed, lijkt mij ook wel wat”. Want makkelijk en snel geld verdienen is doorgaans niet zo gemakkelijk, of je moet het illegale circuit ingaan.

Ik heb nu twee keer meegedaan aan een onderzoek. Zo deed ik de eerste keer mee aan een onderzoek naar de verdraagzaamheid voor een medicijn tegen acute nierontsteking. 5 dagen kliniek en 4 ambulante bezoeken, waar ik dan €1152 mee verdiende exclusief reiskostenvergoeding. Dit was een kort onderzoek, er zijn ook onderzoeken waar je 4 weken achter elkaar in de kliniek moet zitten. Volgens mij zou ik gek worden, maar je verdient dan wel al snel 3.000-4.000 euro. Best lekker!

Strenge eisen

Het begint allemaal met het uitzoeken van een geschikt onderzoek op internet. Daar ben ik wel selectief in.Zo zal ik niet snel een onderzoek kiezen waar je een maagsonde in krijgt of onderzoeken die invloed hebben op je hersenen. Na de aanmelding en bij gebleken beschikbaarheid volgt een keuringsafspraak. De eisen zijn streng, ik ben onlangs afgekeurd omdat ik te veel witte bloedcellen in mijn lichaam zou hebben. Ik hoefde me verder geen zorgen te maken. Ik was niet ziek of ongezond, de gemeten waarden vielen alleen net buiten de toegestane grenzen. Helaas! Gelukkig krijg je dan een fikse reiskostenvergoeding (veel meer dan ik daadwerkelijk kwijt ben) om het leed te verzachten.

De kliniek

Van de kliniek krijg je een ziekenhuisgevoel. De muren smetteloos wit, dokters in witte jassen, nietszeggende schilderijen aan de muur…dat idee. Ik sliep in een grote kamer met vijf kamergenoten, met gordijnen voor de privacy. Leuk hoor, maar hadden ze die bedden niet iets verder uit elkaar kunnen zetten? Verder vind ik het niet zo’n probleem om een kamer te delen met meerdere vrijwilligers. Oordopjes zijn mijn redding voor eventuele snurkers.

Op de eerste dag verdwaalde ik steeds: waar is de prikkamer ook alweer? Of de telemetriekamer? En mijn eigen kamer, waar is die überhaupt?

Mede-vrijwilligers

Doorgaans zit je in een groep met 8 tot 12 andere vrijwilligers waarvan twee reserves, die op de tweede dag weer vertrekken, tenzij iemand uitvalt. Tijdens de lunch hoor je al of je deelnemer of reserve bent. Bij mijn eerste deelname aan een onderzoek was ik deelnemer en bij mijn tweede was ik reserve. Maar een andere deelnemer werd alsnog afgekeurd dus ik had geluk! De andere reserve mocht een dag later wel naar huis. Een schrale troost: als reserve krijg je 150 euro.

De groepen zijn meestal divers. Veel studenten, maar er zijn ook mensen die dit moeten doen om rond te komen. De een doet mee om te reizen, een ander voor studieboeken en weer een ander moet een heel gezin onderhouden.

Het programma

Je krijgt een programma waar je je stipt aan moet houden. Hieronder zie je wat activiteiten op de eerste dag. Dit was een vrij “drukke” dag, het komt ook wel eens voor dat je 1 x bloed moet prikken en dan de hele dag vrij bent om te doen wat je wil (binnen de muren van de kliniek natuurlijk).

Voor alle keren dat er bloed moet worden afgenomen, wordt er een canule ingebracht. Het bloed kan dan afgetapt worden in plaats van dat ze continue moeten prikken. Dat zou niet alleen pijnlijk zijn, maar je er ook doen uitzien als een drugsgebruiker. Gelukkig ben ik een redelijk koelbloedig type, dus zo’n naald in mijn arm doet mij niet zo veel.

Soms mag je een wandeling maken. Maar dan wel onder begeleiding. Vooral voor de veiligheid (en of je er niet stiekem vandoor gaat haha). Na dagen vastgeroest op bed/achter de pc te hebben doorgebracht is dit een welkom afleiding.

Bezigheden

Chillen, chillen en chillen! Waar ik me in het dagelijkse leven wel eens schuldig voel als ik met een tijdschrift op de bank kruip (de afwas staat er nog! ik moet boodschappen doen! ik zou eigenlijk moeten sporten!), hoefde ik nu niets nuttigs te doen. Ik krijg er toch voor betaald? Ik kan gewoon schaamteloos genieten van de hele dag in bed liggen en ‘niets’ doen. Al moet ik wel zeggen dat de verveling na een aantal dagen wel toeslaat. Je wordt duf en onrustig. Je hebt het gevoel dat je stilstaat terwijl iedereen buiten de kliniek doorleeft. Net alsof je echt in een ziekenhuis ligt. Of in een verzorgingstehuis omdat je op vaste tijden eet en niet zomaar de deur uit kunt. Maar je houdt altijd in je achterhoofd dat dit voor even is. En dat je betaald krijgt natuurlijk.

Eten

Het eten is een beetje volgens de schijf van vijf. In de kliniek begin je de dag met een typisch Nederlands a la voedingscentrum “gezond” ontbijt. De lunch is nagenoeg hetzelfde maar dan ook met tosti-mogelijkheden en soep uit een pakje. Tussendoor fruit en ’s avonds een zakje chips of een stroopwafel. Allemaal prima hoor, het avondeten was een ander verhaal. ’s Avonds krijg je een opwarmmaaltijd waarbij je mag gissen wanneer het is gemaakt. Groente smaakt naar plastic, over het vlees zit een lading jus om er nog enigszins smaak aan te geven en de aardappeltjes zijn keihard. Na een week smacht je wel naar een verse, gezonde maaltijd.

Al met al

Denk je na dit verhaal ook aan meedoen? Ik zet de voor- en nadelen nog even op een rijtje!

1. Je hebt nu eindelijk de tijd voor binge-watching –  al die afleveringen van die fijne serie achter elkaar te kijken.

2. Je geef een aantal dagen even helemaal geen geld uit

3. het geld!! De belangrijkste reden natuurlijk.

En de nadelen

1. Je moet je houden aan voedingsrestricties. Geen alcohol, nicotine, cafeïne en chocola. Mocht je geen dag zonder een sigaret of koffie kunnen dan is meedoen niet zo’n goed idee. Of juist wel, zodat je nu eindelijk af kunt kicken ? daarbij als je suikervrij leeft zou ik dit ook niet aanraden. Echt gezond is het eten hier niet.

2. Het is natuurlijk altijd een risico die je neemt. Je kan bijwerkingen krijgen (heb ik gelukkig niet gehad)

3. Je bent beperkt in je doen en laten… je telefoon en laptop zijn je twee beste vrienden, of je moet toevallig hele leuke mede-vrijwilligers hebben. Maar vaak zijn er ook mensen die je zelf nooit uitgekozen zou hebben.

4. Je hebt geen privacy. Vooral niet als je in een grote groep bent.

Voor mij wegen de voordelen op tegen de nadelen, dus ik zou het in de toekomst zo nog eens doen als ik vrij kan krijgen van m’n werk of in between jobs ben.


MEER WiNK WRiTES…