Geen smartphone en social media

TINEKE WINK

Ik kijk Editie NL. Nou ja kijken… kijken doe ik naar Wie is de Mol of Divorce. Editie NL is een programma dat op de achtergrond staat terwijl ik aan het koken ben of andere dingen aan het doen ben. Een van de berichten weet mijn aandacht wel even vast te houden. Gemiddeld zijn we 90 minuten per dag kwijt aan Whatsapp. Eigenlijk vind ik dat nog best meevallen. Eerder hoorde ik al dat we onze smartphone gemiddeld 221 keer per dag checken. Dat klinkt op de een of andere manier heftiger dan 90 minuten per dag whatsappen. Ik app dit nieuwsfeit naar de “Alles is Familie” app (zusjes). Om daarna gelijk te denken – dit bericht sturen over zo’n “onzinnig” nieuwsfeitje zegt ook genoeg over mij. Ook ik ben verslaafd. En ik ga afkicken. Niet meer continue alles delen, niet meer alles willen weten. Oldschool sms’en en bellen. Dat ga ik doen.

Het oorspronkelijke plan was een week geen telefoon te gebruiken. Maar ik krijg het al spaans benauwd van die gedachte alleen al. Ik wil wel bereikbaar zijn. Zonder Whatsapp vind ik al moeilijk genoeg. Op werkdagen kan ik mijn telefoon gerust een dag in mijn kluisje laten liggen, maar voor en na het werk check ik mijn telefoon vaak. Heel vaak. Vooral de keren dat ik ergens sta te wachten of onderweg ben, ben ik er bijna dwangmatig mee bezig. Ik betrapte mezelf erop dat ik het dan maximaal 5 minuten vol kan houden om niet te kijken… Daarbij zorgt mijn telefoon voor de nodige afleiding en ik wil ook wel weer eens met volle aandacht naar een serie kijken zonder meteen met iemand over deze serie te gaan appen.

Dag 1

Als ik wakker word grijp ik uit automatisme naar mijn telefoon en wil naar Whatsapp gaan. Oh nee, dat kan niet…Dit voelt heel raar. Vriendin Femmie is bij me (die ook meedoet) en we besluiten vandaag een strandwandeling te gaan maken. Ook al houd ik niet van de kou, het zonnetje schijnt en dat maakt het al een perfecte dag. In de bus terug naar Haarlem is het heerlijk warm en ik ben lekker naar buiten aan het staren en genieten van de route die we onderweg afleggen. Ik merk dat dit heel fijn is! Even rust en aandacht voor de omgeving hebben.

Verveling

Het moeilijke moment komt pas later… Als Femmie en ik de stad nog even in gaan. Terwijl zij aan iets aan het passen is ben ik aan het wachten. Ik verveel me. Ik wil meteen mijn telefoon pakken maar dat heeft geen zin. Waarom wil ik continue iets te doen hebben? Later op de avond vind ik ook lastig, Femmie is naar huis en niemand kan me dus nu ook controleren… zal ik even? Ik ben zo nieuwsgierig, heb het gevoel dat ik vanalles aan het missen ben. Wel zit ik nu wel met volle aandacht een serie te kijken. Wat veel fijner is dan daarnaast continue op je telefoon te zitten.

Delen

Als alternatief gebruik ik m’n mail en sms/bel ik en ik merk dat de communicatie hier veel effectiever van wordt. Voor afspraken met vrienden bel ik even of stuur een sms. Dit is veel praktischer dan appen waar vaak nog ellenlang over randzaken wordt geluld. Al mis ik het “ouwehoeren” in de apps wel. Soort van roddelen bij de koffiezetautomaat. Whatsapp is een wereld op zich.

Toevoegen

Halverwege de week komt er een collega naar me toe. Dat ik even iemand moet toevoegen aan de appgroep waar we met een paar mensen in zitten. Oja, ik ben nu beheerder van zo’n app. Niet aan gedacht… Ik overhandig hem mijn telefoon en laat hem uit zijn naam iemand anders beheerder maken. Probleem opgelost! Maar nu is het nog moeilijker om niet te gaan kijken omdat mijn mobiele gegevens nu aan zijn gezet en de berichten binnenstromen. Ik klik ze snel weer weg.

Gesprekken missen

Op vrijdagavond ga ik met een paar collega’s stappen en ik heb tot een paar uur voor die tijd nog geen idee wat de stand van zaken is. Met wie gaan we, hoe laat en waar gaan we heen in Amsterdam?  Ik vertrouw er wel op dat mijn collega’s met iets leuks komen. Begin van de avond bel ik een van mijn collega’s die me een update geeft. Zo, ik ben weer op de hoogte. Er valt weer een stukje onrust weg.

Zondag ben ik bij mijn moeder en zusjes in Friesland. We hebben heel wat bij te praten want ik heb ze een week gemist op Whatsapp. Zo weet ik nu pas dat- zusje 1 woensdag een belangrijke sollicitatiegesprek heeft, zusje 2 het moeilijk vindt om te focussen op haar scriptie zo vlak voor haar buitenlandstage en dat zusje 3 op vakantie is in Lissabon (oeps, helemaal vergeten). Ik voel me bijna een beetje schuldig. Geen Whatsapp hebben geeft het gevoel dat je de levens van anderen vergeet of niet belangrijk genoeg vindt. Terwijl dat natuurlijk onzin is.

Facebook

Rond het eind van de week krijg ik een e-mailbericht van Facebook. Dat er een hoop is gebeurd sinds de laatste keer dat ik me heb aangemeld. Er staat dat ik 8 meldingen heb. Nou dat vind ik niet veel voor 1 week afwezigheid. Ook van Instagram krijg ik een soortgelijk bericht. Ze willen me weer terug online, nou pech voor jullie want mijn week is nog niet om. Ik vind het zonder Social Media wel lekker rustig. Ik kan die dagelijkse informatiestroom bijna niet meer bijhouden, omdat er tegenwoordig veel te veel reclameberichten tussen staan.

Ik mag weer

Als ik na een week Whatsapp weer open, zie ik dat ik meer dan 600 appjes heb gemist. Voornamelijk berichten in groepsapps die niet voor mij persoonlijk zijn bedoeld. Maar goed ook, want dan hoef ik ze ook niet allemaal terug te lezen. De 1e dag weer op Whatsapp zijn voelt vrij onrustig. Ik vind het lastig om met een schone lei te beginnen en al die oude berichten in de groepsapps te “negeren”. Maar het is veel te veel om daar nog allemaal op terug te komen. Wat ik ervan heb geleerd? Dat het veel meer rust geeft als je die telefoon eens weglegt. Ik ben geen multitasker en ben veel relaxter als ik me kan focussen op een ding tegelijk. Ook hoef ik van mezelf niet meer zo snel iets terug te sturen of meteen een appje te openen. Als ik op het punt sta om naar bed te gaan bijvoorbeeld. Dan denk ik – dit kan wachten tot morgen. Maar ik kan niet zonder Whatsapp, daar is het gewoon te leuk voor  ?


MEER WiNK WRiTES…