Geen dag zonder koffie

TINEKE WINK

Ik ben met leren drinken vrij traag. Bier dronk ik pas na mijn twintigste. Voor iemand die is opgegroeid in een klein dorp in Friesland is dat best laat. Terwijl in de randstad nog steeds het idee kan heersen dat bierdrinkende vrouwen niet ‘classy’ zijn (onzin natuurlijk, volgens mij vinden mannen dat juist leuk), is dat in Friesland absoluut niet het geval. Ik heb in die tijd vaak genoeg een biertje in mijn handen gedrukt gekregen. Daar dronk ik dan een slokje van, trok een vies gezicht en gaf het biertje vervolgens door aan een vriendin die daar gulzig een slok van nam. Dat gelukzalige gezicht van mensen die een slok van een biertje namen. Dat wilde ik ook ervaren! Maar hoe dan? Hoe kwam het dat zij deze bittere smaak wel wisten te waarderen en ik niet? Het exacte omslagpunt weet ik niet meer, volgens mij vond ik het “ineens” lekker. Als je maar vaak genoeg eens een slokje neemt wordt het vanzelf lekker. Vriendinnen waren wel verbaasd toen ik ze het heugelijke feit mededeelde, die zagen dit niet meer aankomen. Nog steeds ben ik meer een wijn- dan bierdrinker. Maar een biertje in een kroeg of festival? Love it!

Studentenleven + koffie

Toen ik eindelijk meetelde op biergebied, was het studentenleven al in volle gang. Steeds meer leeftijdsgenoten gingen koffie drinken om 1. lange dagen op school vol te houden 2. deadlines te kunnen halen en 3. omdat het gewoon gezellig is. Ik daarentegen was de theeleuter. Koffie zag ik net als bier. Dat moet je leren drinken. Maar ik had als theeleuter geen behoefte aan koffie (thee is ook gezellig) en voor de energieboost momentjes had ik mijn vriendjes Coca-Cola en Red-bull. Probleem opgelost toch?

Toch kwam 2 jaar geleden het gevoel opzetten dat ik iets miste in mijn leven. Ik werkte een zomer op Vlieland om mijn reis te kunnen bekostigen en vriendin Femmie kwam op bezoek. Toen we op zondagochtend door de dorpsstraat slenterden, kwamen we mijn moeder en haar man Willem tegen op een terras in de dorpsstraat. Die waren er ook voor een weekend. Ze vroegen of wij ook wat wilden drinken en Femmie bestelde een latte macchiato. Ze kon wel een oppepper gebruiken. Ik ook, maar wat moest ik bestellen? Thee? Nee net al gehad. Cola? Nee bah, zo op de vroege ochtend…In een opwelling bestelde ik ook een latte en waarschuwde wel even dat de kans dat ik het niet lekker zou vinden vrij groot was. Maar iets dat er zo goed uit ziet moet toch ook lekker smaken? Wrong! Ik vond die bittere koffiesmaak smerig en hield het na een paar slokken voor gezien…

Na dit moment begon ik een leven zonder koffie te accepteren. Bestelden vriendinnen koffie? Dan bestelde ik thee of nam een wijntje. Tot vriendinnen een half jaar geleden op Ibiza opperden dat ik maar moest beginnen met ijskoffie. Want zo redeneerden zij: dat zit bomvol melk en suiker en maar een een heeel klein beetje koffie. Dat lust iedereen. En bovendien past het perfect bij 25+ graden. Dus zo geschiedde. Het was best lekker, maar ook nog wennen. Toen we op een druilerige herfstdag terug in Nederland kwamen was ik de hele ijskoffie alweer vergeten. En zo ging er weer een periode zonder koffie voorbij.

Tot een paar maanden geleden. Bij een tijdschrift zat een bon voor een gratis latte macchiato bij de Starbucks. Ik dacht dit is mijn kans om het mislukte Vlieland macchiato momentje goed te maken. In twee jaar tijd kan er veel gebeuren toch? Dus ik liep met mijn Starbucks koffiebeker naar de metro op weg naar mijn werk en voelde me de vrouw van de wereld. Vandaag ging ik koffie lekker vinden, ik voelde het. In de metro nam ik voorzichtig mijn eerste slok. Hmm nee… mijn smaakpupillen vonden dit niet oké. Omdat ik het anders zonde vond en me niet wilde laten kennen dronk ik nog een paar slokjes. Maar lekker werd het er niet van.

IJskoffie

Maar toen was er weer ijskoffie. En ook hier was er weer een bon (dit keer bij de Linda) die mij er toe zette deze koffie te bestellen. Dat het 30 graden was in Nederland en dat ik snakte naar een verkoelend drankje hielp ook wel mee. Het woord ‘koffie’ in ‘ijskoffie’ is best misleidend want het percentage koffie is hierin zo gering…dat merkte ik al na mijn eerste slok. Wat was deze Caramel Frappuccino lekker! Langzaam opbouwen bleek voor mij te werken. Na de ijskoffie maakte een vriendin voor mij een cappuccino met extra melk (zonder suiker) en hoewel ik moest wennen, veranderde mijn smaakbeleving. Niet meer ‘bah, bitter’, maar ‘mmm best oke’. En vanaf het weekend dat ik met een vriendin naar Vlieland ging, was ik het echt lekker gaan vinden. Weinig slaap was de key om het veel te drinken. Een latte bij Julia’s, een cappuccino op de boot, weer een latte op het terras.. en dat afgewisseld met een rosé hier en daar. Ik was hooked! En zo was de cirkel weer rond.. want was het niet 2 jaar geleden dat ik een slok nam en dat smerig vond? Nu zat ik op hetzelfde terras te genieten van een latte. Weliswaar nog wel met een zakje suiker, maar het begin is er.

Nu vraag je je misschien af, waarom wilde ik zo graag koffie leren drinken? Om erbij te horen? Dat zou je bijna wel gaan denken na dit verhaal. En ik geef toe, het is nu ook wel heel leuk dat ik niet meer als enige een afwijkende smaak heb. Maar mijn voornaamste reden is dat ik die koffiemomenten er altijd zo gezellig uit vind zien. Daarbij vind ik het prettig dat de keuzemogelijkheden als ik op een terras zit zijn vergroot. Tot slot vind ik de energieboost die je ervan krijgt ook wel lekker. Maar dat kan ook placebo-effect zijn. Hoe dan ook, ik ❤ koffie. Nu nog even zonder suiker leren drinken. En ik ben heel benieuwd naar soja latte. Dat wordt mijn volgende bestelling in de Starbucks.


MEER WiNK WRiTES…